Ah be kardeşim, milli ara gelince insan sıkıcı hazırlık maçları bekler de, Almanya ile İsviçre'nin kapışmasına ne demeli? Sanki maç değil de, gol atma yarışması düzenlemişler St. Jakob-Park'ta. Almanya 4-3 kazanmış, skor tabelasına bakınca 'Kaleciler nerede abi?' diye sormadan edemiyorsun. Resmen kaleler yol geçen hanı olmuş, kim vurduya gitmiş toplar ağlara. Rakip forvetler de sanki antrenmanda şut çekiyor gibi rahattı, savunmalar da 'buyurun, geçin' der gibi seyretmişler. O nasıl bir gol düellosu öyle! İzlerken 'Acaba santra yapmaktan yorulmazlar mı?' diye düşündüm.
Almanya tarafında genç yetenek Florian Wirtz, sahada resmen 'ben buradayım' dedi. Hem iki tane çatır çatır gol atmış (61 ve 85. dakikalar), hem de ilk iki golde (Tah ve Gnabry'nin golleri) asistleri cebine koymuş. Çocuk tek başına şov yapmış, maçın adamı falan değil, maçın kahramanı olmuş. Hatta bir ara topu alıp kendi ağlarına atmadığına şükretmek lazım, o kadar rahattı ki sahada! İsviçre de boş durmamış tabii, Ndoye, Embolo ve Monteiro ile karşılık vermiş ama sonuçta gülen taraf Almanlar olmuş.
Gelelim Leroy Sane'ye... İlk 11'de başlamış, 63 dakika sahada kalmış. O gol yağmurunda sırılsıklam olmuştur herhalde, çok koştuysa şayet. Ne yaptı diye sorarsan, vallahi o kadar golün arasında benim gözüm topu ağlara yollayanlardaydı genelde. Herhalde Almanya teknik ekibi 'çocuk da biraz hava alsın' diye çıkarmıştır onu sahaya. Kısacası, bu maçta defansif oyun diye bir şey yoktu. Kalecilere de geçmiş olsun diyelim, herhalde maç sonunda 'biri şu kale direklerini toplasın' demişlerdir.