Bizim Enes Ünal, Premier Lig'in o 'tatlı' takımı Bournemouth'ta top koşturuyor ya, meğer Ocak ayında aklı başka yerlerdeymiş. Resmen 'kaçış planı' yapmış çocuk! Demiş ki, 'Ben bu takımdan gideyim, Dünya Kupası'na fit olayım.' Ama işte, Bournemouth cephesinden 'Yok ya öyle dünya!' cevabı gelmiş. Kulüp, 'Sana ihtiyacımız var evlat!' diyerek göndermemiş bizimkini. Belli ki Enes, Dünya Kupası'na o kadar kilitlenmiş ki, bunun için gerekirse uzay gemisine binip başka gezegende oynamayı bile düşünecek kıvamda. Zaten kendisi de Dünya Kupası'nı futbolun Everest'i olarak görüyor, Premier Lig falan yanında dağ eteği kalıyormuş! Helal olsun azmine, belli ki Dünya Kupası kadrosuna girmek için her şeyi göze almış.
Bu çocuk kariyeri boyunca öyle bir memleket gezmiş ki, harita üzerinde Enes Ünal turu düzenlesen, biletler kapış kapış gider. Bursaspor'dan Manchester City'ye, oradan Belçika'ya, Hollanda'ya, İspanya'da köy kasaba dolaşmış, en sonunda soluğu İngiltere'de almış. Sanki kariyeri değil de, Survivor parkuru mübarek! Tabii bu macera dolu yollarda bir de sakatlık koleksiyonu yapmış: çapraz bağlar, parmak kırığı... Resmen vücudu 'Tamam Enes, yeter artık, ben de bir dinleneyim' diye isyan etmiş. Ama o pes etmemiş, helal olsun. Milli Takım'da da Montella'nın sihirli değneğiyle herkesin bir araya geldiğini, hocanın oyuncuları 'İtalyan usulü' kısa toplantılarla formatladığını anlatıyor. 'Kafa rahat, herkes kampına koşa koşa geliyor' diyor. Demek ki Montella, sadece taktik değil, aynı zamanda futbolcu psikolojisi uzmanıymış.
Bournemouth'taki hayatını 'emekli' gibi tanımlıyor Enes. Sabah çocuklarla kalk, top peşinde koş, antrenmana git, kızını okuldan al, sahilde köpek gezdir... Hatta köpeği bile 50 metre yürüyüp geri dönmek istiyormuş, sanırım o da Premier Lig'in temposundan bıkmış! Ama gel gör ki, o sakin hayattan Premier Lig'in vahşi doğasına dalınca işler değişiyor. Diyor ki, 'Buradaki stoperler canavar gibi, 1.90 boyumla kendimi minicik hissediyorum.' Adamlar bildiğin insan avcısı gibiymiş sahada! Enes'in eşi de, maç sonrası onunla futbol konuşmaya çalışınca sadece 'o bakışı' atıyormuş bizimki, 'Sus Lisa, ruh halim yerinde değil!' der gibi. Ee, bu kadar fiziksel savaşın üzerine bir de evde maç kritiği çekilmez tabii. Ama tüm bu zorluklara rağmen Enes'in içindeki o 'açlık' bitmemiş, 'Bittiği gün futbolu bırakırım' diyor. Hadi bakalım, inşallah bir an önce o 'canavar' stoperleri paspas edip gollerini atmaya devam eder!