.JPG)
Şimdi efendim, Premier Lig'de 32. haftaya gelmişiz, Manchester United deplasmanda Bournemouth'a konuk olmuş. Maçın ilk yarısı tam bir 'Aman kimse terlemesin' havasında geçmiş, gol sesi falan yok. Millet bir ara televizyonun fişini kontrol etmiştir herhalde, 'Acaba görüntü mü dondu?' diye. Ama ikinci yarı... Ha işte orası bizim 'Manchester United klasiği' dediğimiz, tansiyonun tavana vurduğu yer. Resmen 'Bu takıma neden ManU derler' sorusunun cevabı gibi bir 45 dakika izledik.
Bruno Fernandes abimiz sahneye çıkıyor, penaltıdan bir gol, 'Oh be, liderlik cebimizde!' diyoruz. Ama nerede? Bournemouth'tan Christie, 'Durun bakalım, o işler öyle kolay değil!' dercesine hemen skoru eşitlemiş. Sanki ManU'ya 'Al bu liderliği, nasıl kaybedeceğini de göster bize' demişler. United da ne yapsın, sağ olsun Bournemouthlu Hill kendi kalesine buyurmuş topu, ManU bir daha öne geçmiş! Tam 'Şimdi oldu!' diyecektik ki... Ve sahneye Harry Maguire! Adam ceza sahasında Evanilson'ı öyle bir düşürüyor ki, hakem düdüğü çalıyor, eli cebine gidiyor ve kırmızı kart! Yani hem penaltı yaptır, hem kırmızı kart gör, hem takımı 10 kişi bırak... Adeta 'Hepimiz birer Harry Maguire'ız' demenin Premier Lig versiyonunu izledik. Şapkadan tavşan çıkarmak yerine, kalesine penaltı ve kırmızı kart çıkardı desek yeridir.
Tabii penaltıyı Kroupi ağlara yollamış, skoru 2-2'ye getirmiş. Manchester United iki kere öne geçmiş, iki kere de elinden kaçırmış liderliği. Resmen 'Ver kurtul' oynadılar ama kurtulmak yerine puanları vermişler. Bu kafayla Şampiyonlar Ligi mi zor, ligde kalmak mı, vallahi ben de karıştırmaya başladım. Ne diyelim, ManU taraftarına bu kadar stres fazla... Gidin bir kahve falan için, iyi gelir. Puanlar 55'e 42 oldu ama bu maçın hikayesi skorlardan daha acıklıydı.