Abicim, ne oldu, ne bitti anlamadık bile! Şampiyonlar Ligi diyorduk, Avrupa falan filan... Galatasaray, Frankfurt deplasmanında sahaya bir çıktı, pir çıktı; tam 5 tane yedi kalesine. Şaka mı bu? Hadi bir iki neyse, 'alışma süreci' deriz, 'deplasman zor' deriz... Ama 5-1 ne ya? Yunus Akgün sağ olsun, tabelaya bir tane yazdı da, tamamen sıfır çekmedik. Yoksa orada bile gol atma zahmetine girmeyen bir ekip izliyorduk sanki. İlk hafta da böylece 'puanı kaptıramadılar', hani diyoruz ya, 'kaptırmadılar' değil, 'alamadılar' demek daha doğru olur herhalde.
Maç sonrası tabii herkesin dilinde bir ‘hata’ muhabbeti. En başta da İlkay Gündoğan... Yaşadığı hayal kırıklığını anlamak zor değil de, ‘Çok üzgünüz, ilk yarı oynadık’ deyip ardından gelen 5 golü nasıl bağladılar oraya ben çözemedim. ‘Basit gollerdi’ diyor, ‘Şampiyonlar Ligi'nde bu hataları yapmamak gerekiyor.’ E zaten yapmaman gerekiyor İlkay’cım, yapanlara da 'bu seviyenin oyuncusu değil' diyorlar genelde. Hatta kendileri bir gol atıp sonra morallerinin bozulduğunu da eklemiş. Ya arkadaş, morali bozuk olan 5 gol yer mi? Hadi bir tane yedin, ikincide toparlanırsın. Üçüncü, dördüncü, beşinci... Öğrenilecek çok şey var diyor, valla bu kadar gol yiyip de öğrenilecek şey bitmez herhalde, üniversite bitirirsin o derslerle!
Ama işin en komiği ne biliyor musunuz? İlkay Gündoğan bu skor sonrası bile ‘Galatasaray formasını giydiğim için çok gururluyum’ diyor. Helal olsun İlkay, valla 5-1'den sonra bunu söylemek ayrı bir özgüven ister! Taraftardan da özür dilemiş, eh, bu kadar gol yemişsen dileyeceksin tabii. Bir de ‘Bu kulübe inanıyorum, o yüzden bu sezon gelmek istedim’ diyor. Valla İlkay, bu sezon daha çok inanman gerekecek gibi duruyor. Keşke Frankfurt'ta daha farklı, mesela 5-1 değil de 1-0 falan gibi bir skorla, daha 'gurur verici' bir gece yaşasaydık da hep beraber inansaydık!