Bizim Nicolo Zaniolo, hani şu Galatasaray'dan Udinese'ye 'biraz hava alsın' diye gönderdiğimiz çocuk var ya, işte o İtalya'dan ses vermiş! Efendim, Zaniolo beye iki çocuk gelmiş de, birden 'olgunlaşma' moduna girmiş. "Ailem için büyümeliyim, onlara örnek olmalıyım" falan filan... Sanki daha önce örnek olmuyordu da, şimdi birden aydınlanma yaşamış gibi. Hadi hayırlısı, bu 'büyüme' sevdası bakalım sahadaki performansına nasıl yansıyacak, orası ayrı muamma!
Bu 'büyüme' sevdasıyla birlikte milli takım hedefleri de kabarmış. Gattuso'nun onu çağırıp 2026 Dünya Kupası'nda oynamak istiyormuş. Eh, haklı çocuk, kim istemez? Ama asıl bombayı Udinese için patlatmış. Demiş ki, 'Udinese'de mutluyum, başka bir şey aramıyorum.' Hatta eklemiş, 'Son iki yıldır az ve kötü oynadım, Udinese bana inanan birkaç takımdan biriydi.' Şimdi biz ne diyelim, diğer takımlar inanmıyor diye kapısından dönmeyen Galatasaray, herhalde bu 'inanan' takımlar listesinde yer almayacak öyle mi?
Bir de Udinese'nin hocası Kosta Runjaic, Zaniolo'nun ikinci babası olmuş. "Bana ikinci oğlu gibi davranıyor, lafını esirgemiyor" diyerek hocasına övgüler yağdırmış. Şimdi bu kadar 'mutluluk', 'ikinci baba', 'bana inanan takım' falan derken, bizim Galatasaray'ın 30 Haziran 2027'ye kadar olan sözleşmesi ne olacak, Zaniolo? Hani 'zamanı gelince görüşeceğiz' demiştin? Sanki o görüşme masasına oturmadan, "ben Udinese'de kalırım" diye kapıyı çarpmış gibi duruyor. Bu sezon 25 maçta attığı 6 gol, 3 asist de bu 'büyümenin' ve 'mutluluğun' meyveleri mi desek, yoksa 'bir şekilde idare ediyor' mu desek, bilemedik şimdi!