Ne oldu da Man Utd kendine geldi, kimse anlamadı ama Michael Carrick diye bir "geçici" abimiz var, belli ki takımın kayıp kimliğini bulmuş, anahtarlarını da cebine koymuş. Yoksa bu Kırmızı Şeytanlar, Crystal Palace gibi takımlara bile gol atarken zorlanan bir ekipti, şimdi kalkmışlar 7 maçtır yenilmiyorlar, 6 galibiyet cepte. Sanırsın topçulara 'Bu maçı almazsanız yarın antrenmanda su yok' demişler, o derece bir motivasyon!
Palace maçına gelelim... Old Trafford'da 'geleneksel Man Utd maçına hoş geldiniz' der gibi 4. dakikada Maxence Lacroix'dan golü yiyip geriye düşmeler mi dersin, sonra bir anda Lacroix'nın kafayı yiyip Matheus Cunha'yı düşürüp hem penaltı hem kırmızı kart görmesi mi dersin? Adam tek maçta hem kahraman hem hain oldu, resmen futbolun Jekyll & Hyde'ı. Sonra tabii Bruno Fernandes çıktı sahneye, her zamanki gibi penaltıyı affetmedi, skoru 57'de eşitledi. Yoksa Man Utd'un o anki durumuyla açık oyundan gol atması biraz zordu sanki.
Derken bizim Fernandes bu sefer asistlik yaptı, Benjamin Sesko abimiz de 'bu iş bende' diyerek 65'te Man Utd'u öne geçirdi. Sesko da neymiş arkadaş, son 8 maçta 7 gol, sanki kale yerine boş potaya atıyor topları! Bu galibiyetle puanı 51'e çıkaran Man Utd, ligde 3. sıraya kafayı sokmayı da garantiledi. Hani şampiyonluk desen biraz zor ama ilk 3 de 'iyidir ya, fena değil' kıvamında.
Garibim Crystal Palace ise son 3 maçta 2. mağlubiyetini alıp 35 puanda kaldı. Onlar için de 'güzel başladılar ama standart bir Palace akşamı yaşadılar' diyebiliriz. Gelecek hafta Man Utd, Newcastle'a misafir olacak; Palace ise Tottenham'ın canını sıkmaya çalışacak. Bakalım Carrick'in 'geçici' büyüsü devam edecek mi, yoksa takım tekrar cüzdanını kayıp mı edecek?