Başakşehir ile Beşiktaş arasında nefes kesen, ya da en azından nefes nefese kalan bir maç vardı geçen hafta. Başakşehir'imiz bir ara 2-1 geriye düşmüş, taraftarın tansiyonu tavan yapmış vaziyette. Hoca da bakmış, 'Tamam Devie, senlik bu kadar, gel bakalım Bertuğ' demiş. Yani anlayacağınız, genç Bertuğ Yıldırım, maçın son demlerine doğru bir umut ışığı olarak sahaya adımlarını attı.
Geldi gelmesine ama nasıl bir geliş... Maçın son dakikaları, dakikalar 88'i gösteriyor. Brnic ortayı kesiyor, Bertuğ da tam bir golcü edasıyla topa yapışıyor, ağları havalandırıyor! Skor 2-2! Stat yıkılıyor, Başakşehir taraftarı sevinçten hop oturup hop kalkıyor... Ama bir dakika! Bizim Bertuğ, o golü atarken, sanki topa değil de duvara vurmuş gibi yüzüne bir şeyler oluyor. Yani daha golün tadını çıkaramadan, o anlık 'ne kadar iyi bir gol attım' hissini bile yaşayamadan yerde kalıyor, meğer sakatlanmış!
Yani, giriyorsun, takımı bataklıktan kurtarıyorsun, hem de maça yedek başlayıp son dakikalarda kahraman oluyorsun... Normalde o golü atan adamı sırtlarda taşıyıp alkışlarlar. Ama bizim Bertuğ, daha terini bile silmeden, attığı golün jübilesini yapamadan sahadan çıkmak zorunda kaldı. Yerine de Nuno Da Costa denen arkadaş girdi, 'Ben sevinirim senin yerine' der gibi. Gerçekten şanssızlık değil de nedir bu? Gol krallığına oynarken, hastane koridorlarına düşmek... Neyse ki bu sezon 5. golüymüş, en azından skora katkı vermeye devam ediyor. Umarım bir sonraki golünde yüzündeki ifade, gol sevinci olur, acıdan kasılan bir surat olmaz!