Hafta içi Barcelona'yı Kral Kupası'nda sahadan silmiş, 4-0 gibi bir skorla resmen ders vermiş bir Atletico Madrid vardı karşımızda. E tabii hepimiz, "Tamamdır, bu takım artık gaza bastı, ligde de fırtına estirecek!" diye düşündük. Hatta bazı arkadaşlar, "Kesin şampiyonluk yolunda kritik bir virajı döndüler" bile dedi. Hayaller Paris, gerçekler... Rayo Vallecano!
Bizim "Kupa Aslanı" Atleti, La Liga'da bir anda minik kediye dönüştü. Sanki o Barcelona maçının şampanya partisi biraz uzun sürmüş, ya da futbolcular hala kupa sevincini atamamış gibiydiler. Rayo Vallecano da, "Hazır fırsat varken bir patlatırız herhalde" dercesine, 40. dakikada Francisco Perez, 45. dakikada da Oscar Valentin ile devreyi 2-0 önde kapattı. Yani, devre arasında soyunma odasında Diego Simeone'nin yüz ifadesini merak ediyorum, herhalde "Bu arkadaşlar Barcelona maçının kopyasını mı izliyor?" diye düşünmüştür. İkinci yarıda da Nobel Mendy sağ olsun, 79'da skoru 3-0'a getirip, "Yok artık, bu bir şaka değil, gerçek!" dedi.
Yani kusura bakmayın ama Barcelona'ya 4 tane atan takım, ligde Rayo'dan 3 tane yiyorsa, burada bir değil, birden fazla terslik var. Ya da Atletico'nun 'kafası' hala kupada, ya da 'Bu lig maçı, aman o kadar da kasmayalım' dediler. Bu mağlubiyetle üst üste ikinci lig yenilgisini almış oldular. "Kupa aslanıyım ben" diyerek Barcelona'yı devirip, ertesi hafta "ben aslında minik bir kediyim" diyerek Rayo'ya yenilmek... Bu istikrarsızlık, takımın 'Nereye baksam ben buradayım' sendromunu iyice tavan yaptırdı. 45 puanda kalmaları da cabası. Rayo ise 25 puana yükseldi, tebrik etmek lazım. Demek ki bazen büyük laflar etmektense, sahada sessiz sedasız işini yapmak daha iyi oluyor. Atleti'ye bir bardak soğuk su ve bolca "gerçekler acıdır" diyeti tavsiye ediyorum, belki kupa serhoşluğunu atarlar.