.jpg)
Vay be arkadaşlar, geçen hafta ne maçtı öyle! Galatasaray, namı diğer 'şampiyonluk adayı', gitmiş Trendyol Süper Lig'in cilası olmayan Eyüpspor'u Icardi'nin 'ya nasip' golü ve Yunus'un 'ben de buradayım' dokunuşuyla zar zor 2-0 geçmiş. Hani sanki deplasmanda değil de, sabah kahvaltısında 'bugün ne giysem' der gibi bir hal vardı takımda. Maç bitince herkes 'oh be, üç puan geldi' dedi ama o 'be' biraz 'neyse ki bitti' anlamındaydı sanki.
Neyse ki, 57. dakikada maçın kaderi değişti. Hani filmlerde olur ya, kahraman son anda yetişir... İşte o sahne canlandı Olimpiyat Stadı'nda! Işıklı tabela havalandı, 53 numara belirdi ve Barış Alper Yılmaz, bir boğa gibi sahaya daldı. Gelir gelmez ortalığı kasıp kavurdu, rakip kaleciyi 'bu kim yahu' dedirtti, pasını da Yunus'a verdi. Ne diyelim, yazarlar da 'bu çocuk ne yedi, ne içti böyle' der gibi 'maçın kalp ritmini değiştirdi' falan yazmışlar. Sanki Barış gelene kadar takım uyku modundaydı, o açma kapama tuşuna bastı da öyle kendilerine geldiler.
Gelgelelim, bu kadar Barış Alper güzellemesi yaptıktan sonra bir de gerçeklere dönelim. Spor yazarlarımız 'iyi hoş da, bu futbol Frankfurt'a yetmez' diye bas bas bağırıyor. Haklılar beyler, haklılar. Sane denen arkadaşa formayı 'sadece ismi var' diye vermemeliymişiz, Lemina sakat mı formsuz mu belli değil, orta saha Eyüpspor'a karşı bile patates tarlası gibiymiş. Yani anlayacağınız, Barış Alper olmasa, belki de o akşam Eyüp Sultan'da falan teravih namazına yetişecektik, maçı uzatacaklardı.
Şimdi perşembe günü Frankfurt maçı var, yüreğimiz ağzımızda. Orada da Barış Alper 'tek kişilik ordu' gibi mi oynayacak, yoksa takım olarak 'biz de varız' diyebilecekler mi, merak konusu. Uğur Meleke bile 'Osimhen yetişmezse Barış forvet başlar' demiş, düşünün halimizi. Bir yandan 'kazanan haklıdır' diye kendimizi avutuyoruz, bir yandan da 'bu kafayla Avrupa'da işimiz zor' diyen yazarlara hak vermekten içten içe utanıyoruz. Hayırlısı diyelim, top yuvarlak derler, belki Barış'ın şansı döner de Avrupa'da da güler yüzümüz.