Efendim, Süper Lig'in 26. haftasında Galatasaray, Trabzon'a bir deplasman ziyaretine çıktı. Adı üstünde, 'Fırtına'ya gidiyor Aslan, herkes gol sağanağı, heyecan fırtınası beklerken... Ne görelim? Tabelada kocaman bir 0-0, resmen 'Goller kayıp, görenlerin insaniyet namına haber vermesi rica olunur' diye bağırıyordu. İki takım 90 dakika top peşinde koşturdu, nefesler tutuldu ama sanki bir sihirbaz, kalelere giden tüm topları havada buharlaştırıverdi.
Pozisyonlar yok muydu, vardı elbette! Ama o kaleciler yok mu, 'Bugün benden gol yemezsiniz!' diye yemin etmişler sanki. Toplar kaleye yaklaştıkça bir 'Vızzz!' sesi, sonra kaleci elinde. Savunmalar desen, resmen kale önüne beton dökmüşler, geçmek ne mümkün. Özellikle Galatasaray cephesi için bu 0-0, liderlik yarışında 'Al sana bir altın tepsi, tep üstüne otur!' denmişken, tepilen bir fırsat oldu. Sanki top, kaleye gitmektense Mars'a gitmeyi tercih etti.
Trabzonspor da sahasında 'Bizim evimizde kimseye üç puan yok!' diyerek iyi direndi, helal olsun. Gerçi bu direniş, kendi gollerini atmama konusunda da geçerliydi sanırım... Maçın özellikle ikinci yarısı, 'Hadi artık, bir şeyler olsun!' diye izleyicilerin umutlandığı anlardı. Tempo arttı, hareketlendi ama o hareketlilik de, 'Ben varım ama yaramam!' diyen dansöz gibi sadece ortalığı karıştırmış, ağları havalandırmamış. Sonuç: Koca bir 'hiç', cebimizde bir puan, kafamızda 'Neden izledik ki?' sorusuyla eve döndük. Futbol bazen insanı böyle 'Nereye bakıyorsun?' diye kandırır işte.