Yine bir Şampiyonlar Ligi akşamı... Hani şu 'devler' oynuyor ya, biz de ekran başında koltuk tepesinde çekirdek çitliyoruz, 'Bakalım bizim çocuklardan bu sefer ne numara gelecek?' diye. E geldi numarası! 'Aslan pençesi' dediler, valla bildiğin pençe; tırnakları falan da bayağı keskinmiş ha! Kim ne derse desin, o formayı giyen abiler yine bir şekilde Avrupa'nın göbeğinde adından söz ettirmeyi başardı. Rakip kimmiş, kaç kişiymiş, kaç gol atmışız atmamışız, bunlar teferruat. Önemli olan, yine o 'Cimbom ruhu' denen şeyin sahada kendini göstermesi!
Maçın başından sonuna kadar sanki 'Burası bizim arka bahçe, siz sadece misafirsiniz!' der gibi bir halleri vardı. Kimileri 'Şans!' der, kimileri 'Rakip kötüydü!' diye mırıldanır. Yahu bırakın bu boş lafları! Kimi zaman strateji, kimi zaman basiretten bağlılık, kimi zaman da düpedüz 'inat' sayesinde bu işler oluyor. Öyle kolay mı Devler Ligi'ne çıkıp da 'Ben de varım!' demek? Aslan çıktı, basireti bağlanan kimmiş gördük. Öyle pençeyi vurdu ki, o kükreme sesi hala Avrupa'nın koridorlarında yankılanıyor olmalı. Hadi bakalım, 'Büyük takımız!' diye böbürlenenler bir daha düşünsün şimdi.
Şimdi gelsin yorumlar, 'Ama şöyle olsaydı', 'Ama bilmem ne!'... Boşverin gitsin! Bizim kahvehanelerde çaylar tazeleniyor, muhabbetler gırla gidiyor. Avrupa'da birileri yine 'Lanet olsun bu Türkler!' diye içinden geçiriyor olabilir. Bırakın geçirsinler, biz alıştık bu durumlara. Bir sonraki maçta ne olur bilinmez ama bu akşamki 'pençe', o kükremenin fragmanıydı sanki. Bakalım bir sonraki 'dev' kim olacak bu Aslan'ın karşısında? Şimdiden tansiyon ilaçlarını stoklasınlar derim ben, zira bu Aslan yine kükremeye devam edecek gibi!