Vay arkadaş, dün gece Şampiyonlar Ligi maçları mı vardı, yoksa kalecilere eziyet yarışması mı belli değildi! 3. hafta kapanırken, topu filelerle buluşturmak sanki bedava dağıtılıyordu. Bayern Münih, Chelsea ve Liverpool, rakiplerini sanki idman maçı yapıyormuşçasına gole boğdu. Bizim Galatasaray da Bodo/Glimt'i usul usul yenerken, ortalıkta genç yeteneklerimizin kapışması vardı: Real Madrid, Arda Güler'in sahada olduğu maçta Kenan Yıldız'lı Juventus'u tek golle geçti. Yani gol yağmuru var dedik diye, her maçta fırtına beklemeyin; bazen tek damla da yetiyor.
Gecenin en komik (ya da Ajax için trajik) performanslarından biri Chelsea-Ajax maçından geldi. Chelsea, evinde Ajax'ı 5-1 ile darmadağın etti. Zavallı Ajax, hem sahadan farkla ayrıldı hem de Kenneth Taylor denen arkadaş, kırmızı kart görüp 'Geliyorum Galatasaray, beni sakın affetme!' der gibi cezalı duruma düştü. Artık Galatasaray'a bir jest miydi, yoksa şaşkınlıktan mı bilemeyiz ama Chelsea golleri sıralarken Ajax savunması 'Gelme üstüme!' modundaydı. Marc Guiu, Caicedo, Enzo, Estevao, George... Eeee, bir zahmet yani, 5 gol atmak için takımda 5 kişi yetiyor sanırım!
Liverpool cephesinde ise 'Nihayet!' nidaları yükseldi. Ligde üç maç, Şampiyonlar Ligi'nde bir de Galatasaray yenilgisi derken, sanki üzerlerinde kara bulutlar geziyordu. Ama Eintracht Frankfurt'u 5-1 gibi net bir skorla geçince, 'Oh be, futbol oynamayı unutmamışız' demişlerdir. Arne Slot'un takımı, geriye düşmelerine rağmen coşmuş ve Ekitike'den Szoboszlai'ye kadar herkes tabelaya adını yazdırmış. Frankfurt'ta Can Uzun falan sahada kalmış ama ne fayda? Bayern Münih'e gelirsek... Vincent Kompany denen adam, Bayern'in başında sanki uzay gemisi kullanıyor. Club Brugge'ü 4-0 yenerek galibiyet serisini 12 maça çıkarmışlar. Hani bazı takımlar 'sezona iyi başladık' der ya, Bayern direkt 'sezonu bitirdik, kupalar da yolda' modunda. Harry Kane gol atmadan maçı bitirmez diyeceğim, atmış zaten. Diaz'lar, Jackson'lar da eklenince, Brugge'e resmen 'geçmiş olsun' dileklerimizi iletiyoruz.