Arkadaşlar, yine bir haftayı daha kazasız belasız atlattık diyemeyeceğim. Trabzonspor, Rize deplasmanında 2-1 kazandı kazanmasına da, ne kazandıran maçtı be! İlk yirmi dakikada öyle bir gazla başladılar ki, 'Tamamdır, maç bitti, çayımızı demleyip izleyelim' dedik. Hatta 'farka koşar' diyenler bile vardı. İskender Günen bile 'şapka çıkarılır' diyor takımın gençliğine. Ama nerede o 'eli kolu sallaya sallaya' alınacak üç puan, aksine bir ter döktük, bir ter döktük ki sormayın!
Sonra ne oldu dersiniz? Kaptan Savic'in o 'alın size gol, benden ikram olsun' tadındaki geri pası yok mu, işte o an Rizespor'a adeta can suyu oldu. Rakip takım 'Allah bereket versin' diyerek topu ağlara gönderince, maç bir anda 'acaba' moduna girdi. Bizim gençlerin de zaten inişli çıkışlı grafiğine alışkınız, Fatih Karagümrük maçı da öyle değil miydi? Hani 'Gençler, hata yapar' diye kılıf buluyoruz da, Koray Durkal'ın da dediği gibi, bu kadar da cömert olunmaz ki! Rakibin golünden sonra oyun gidişatı tamamen değişti, resmen 'gelin oynayın' dediler.
Fatih Tekke hoca da maçın ilk 20 dakikasını alıp kalan 70 dakikayı herhalde 'hatıra fotoğrafı' diye çerçeveletir. Çünkü o ilk rüzgardan sonra ne olduysa oldu, takım bir duruldu, bir yavaşladı. Sanki 'biz zaten 2-0 yaptık, gerisi teferruat' dediler. Cemal Ersen'in dediği gibi 'Üç puana evet, futbola hayır' demekten başka çare kalmıyor. Ortada futbol namına pek bir şey kalmamıştı son bölümde. Ama en azından bir şeyi kabul etmek lazım: Trabzonspor, dişini tırnağına takıp, hatta bazen kendi ayağına basıp da olsa kazanmayı biliyor. Olcay Çakır'ın da belirttiği gibi, gereksiz gerilime rağmen kazanmak önemli. Bu da ligin zorlu yollarında az buz şey değil hani. Şimdi bakalım, devre arasına kadar daha ne sürprizler yaşatacaklar bize... Yoksa hep kalpten mi götürecekler?