Vay be! Bizim Ahmetcan Kaplan, Hollanda'ya gidince öyle bir kültür şoku yaşamış ki, havalimanında bavulunu geri çevirmeye niyetlenmiş resmen! Hani, yeni bir ülkeye adapte olmak zor dersin de, 'geri dönmeliyim' demek için herhalde uçaktan iner inmez kafasına meteor düşmesi falan lazım. Meğerse sebebi yağmur ve sokakların bomboş olmasıymış. Adama hak ver, Türkiye'de her köşe başında bir hareket, bir çaycı, bir muhabbet varken, Hollanda'nın o "herkes erken yatsın, sessiz olalım" halleri, bizim genç kalbe fazla gelmiş belli ki. Sanki "Neredeyim ben, burası tatil köyü mü, hayalet kasaba mı?" diye düşünmüş.
Eh, yağmur ve sessizlik yetmezmiş gibi bir de sakatlık belası kapısını çalmış bizim Ahmetcan'ın. Hem de öyle böyle değil, hayatında ilk kez bu kadar kötü sakatlanmış çocuk. Hani bir futbolcu için sakatlık ne demek, onu en iyi biz biliriz kahvede. 'Sahada bir şeyler yapamıyorsun, tek başınasın...' diyor. E tabii, Ajax'a yeni gitmişsin, ortama alışmaya çalışıyorsun, önünde yepyeni bir dünya açılmış, tam gaza basacaksın derken hoop, aylarca tribüne. Valla Ajax'taki ilk yılı "felaket" olarak nitelendirmesi gayet normal. Muhtemelen o günlerde Hollanda'nın peyniri bile tatsız gelmiştir kendisine.
Ama neyse ki kötü günler geride kalmış gibi. Şimdi NEC Nijmegen'de kiralık olarak forma giyen Ahmetcan, 'Artık ileriye dönük plan yapmıyorum, anı yaşıyorum ve mutluyum' diyor. Helal olsun çocuğa, tecrübe edinmiş. Sakatlık insana hayat dersi verir derler ya, tam da öyle olmuş. Futbolu özlemiş, şimdi top oynamanın keyfini çıkarıyor. 7 maçta bir de gol atmış, fena değil. 'Elimden gelenin en iyisini yapacağım, sonrası Allah kerim' modunda takılıyor. Yani anlayacağınız, Hollanda'nın yağmuru ve Ajax'ın sakatlıkları Ahmetcan'ı yıldırmamış, aksine daha bir olgunlaştırmış. Bakalım seneye nerede göreceğiz bu genç yeteneği, belki de Hollanda'nın sessizliğine tamamen alışıp lalelerle sohbet etmeye başlar!