SPOR MİZAHI · Gerçek haberden esinlenen mizahi yorum.
UEFA Şampiyonlar Ligi'nin 4. haftasında Fenerbahçe, 4 Kasım Çarşamba günü evinde Liverpool ile oynayacağı maçın hazırlıklarına yaptığı antrenmanla devam etti. Sarı lacivertlilerde hastalığını atlatan Mason Greenwood ile ilgili gelişme de bu antrenman haberinin doğal tamamlayıcısı olarak paylaşıldı.
Türk spor basınının en sadık cümlesi yine görev başında: hazırlıklara devam edildi. Ne bir eksik ne bir fazla, yıllardır aynı ciddiyetle antrenman yapılıyor ve aynı ciddiyetle duyuruluyor. Sanki bir gün bir takım çıkıp hazırlıklara biraz ara verdik, yayıldık, çay koyduk diyecekmiş gibi her seferinde aynı heyecanla okuyoruz. Oysa bu cümle, mutfakta bir şeyler pişiyor ama kapağı açmak yasak demek gibi bir şey. Koku geliyor, tarif yok.
Liverpool isminin tek başına yarattığı bir ağırlık var, onu da kabul edelim. Kırmızı forma, yüksek tempo, yıllardır ezberlediğimiz o marşlı geceler derken insanın aklına ister istemez eve büyük misafir gelecekmiş hissi geliyor. Hani en düzgün tabaklar çıkar, salonun ışığı beyardan sarıya çevrilir, herkes bir anda daha dik oturur ya, aynen öyle bir hava. Fenerbahçe ev sahibi ama bu öyle halı sahada rakip beklemek değil, daha çok salona yeni koltuk almış komşuya mahcup olmama maçı.
Hastalıktan dönmek de bizim futbol ikliminde başlı başına bir olay örgüsü. Normal hayatta geçmiş olsun denir, çorba içtin mi diye sorulur, konu kapanır. Bizde öyle mi, antrenman fotoğrafındaki bir gülümsemeden form durumu çıkarılır, düz koşudan taktik tahta güncellenir, ısınma hareketinden ilk on bir tahmini yapılır. Greenwood sahada görülünce tribünün bir kısmı oh be derken diğer kısmı hemen bir sonraki senaryoya geçti. Adeta camdan hasta komşuyu gözetleyen mahalle teyzeleri gibi hepimiz bir anda eşofmanlı gözlem kuruluna dönüştük.
Tribün bu arada maçı çoktan kafasında oynamış bile. Kimi koreografiyi bitirmiş, kimi hangi dakikada ayağa kalkılacağını planlamış, kimi de rakip tribüne ses üstünlüğünün nasıl kurulacağının matematiğini yapıyor. Bizde maçtan önce kazanmak diye bir kavram vardır, skorla ilgisi yoktur, tamamen ses, pankart ve inançla kazanılır. Sonra gerçek maç başlar ve o büyük plan ilk kornerde verilen alakasız bir faulle birlikte tarihe karışır. Olsun, plan yapmak da taraftarlığın en güzel idmanıdır.
Aslında Liverpool gibi bir rakibe hazırlanmak, gündelik hayattaki büyük günlere hazırlanmaya çok benziyor. Sınav haftası gibi herkes bir anda kütüphane moduna girer, sessizlik istenir, motivasyon konuşmaları yapılır. Düğün hazırlığı gibi herkesin bir görevi vardır: Biri bilet kovalar, biri formayı ütüler, biri o gün trafik nasıl olur onun simülasyonunu yapar. Bir de sürekli yazan akraba grubu vardır: Maç kaçta, kadro belli mi, hava nasıl olur. Cevap vermesen gönül koyar, versen yetinmez.
Şampiyonlar Ligi gecesinin de ayrı bir büyüsü var. O müzik duyulunca evdeki koltuğun şekli değişiyor, çay daha bir dikkatle dolduruluyor, telefon sessize alınıyor. Statta olan için durum daha ciddi: Atkı boyna iki tur sarılır, ilk düdükten önce kısa bir sessizlik olur, sonra herkes sanki kendisi de ısınmadan çıkmış gibi bağırmaya başlar. Bu antrenman haberleri de aslında taraftarın zihinsel ısınmasıdır. Futbolcular sahada koşar, taraftar evde ve tribünde kafasında koşar.
Sonuçta ortada henüz oynanmış bir dakika yok, sadece devam eden bir hazırlık ve giderek artan bir heyecan var. Ama biz taraftarlar için bu bile yeter, çünkü umut dediğin şey antrenman sahasının çiminden çok tribünün hayal gücünde yeşerir. Çarşamba akşamı top santraya konduğunda herkes yine aynı cümlede buluşacak: Bakalım bu sefer ne olacak. Fenerbahçe hazırlanmaya devam etsin, biz de beklemeye devam edelim, nasıl olsa bu bekleyişin tadı başka hiçbir şeyde yok.