SPOR MİZAHI · Gerçek haberden esinlenen mizahi yorum.
Galatasaray Yönetim Kurulu üyesi Metin Öztürk görevinden istifa ettiğini duyurdu. Açıklama sosyal medya hesabı üzerinden yapıldı.
Artık bir devir kapandı, yeni bir devir açıldı demeyeceğim çünkü Türk futbolunda devirler kapı gibi değil döner kapı gibi çalışıyor. Giren de aynı koridordan geçiyor, çıkan da aynı rüzgârı hissediyor. Bugün istifa eden yönetici yarın genel kurulda çay içiyor, öbür gün divanda mikrofonu kapıyor. Biz taraftar olarak bu sirkülasyona o kadar alıştık ki yönetim listesini değil, apartmanın girişindeki daire isimliklerini takip eder gibi olduk.
Üstelik istifanın sosyal medyadan duyurulması da artık kimseyi şaşırtmıyor. Eskiden yöneticiler basın toplantısı düzenlerdi, flaşlar patlardı, arkadaki fon önünde bir saat konuşulurdu. Şimdi iki paragraf yazı, altına geçmiş olsun yorumları, hikâyede bir üzgün emoji dönemi. Aile WhatsApp grubundan sessizce ayrılmakla kulüp yönetiminden paylaşımla ayrılmak arasında ciddiyet farkı kalmadı. İkisinde de önce kuzenler arıyor, ikisinde de büyükler üzülüyor.
Tribün kültürü açısından istifa kelimesi zaten bizim milli marşımız gibi bir şey. Skor 0-0 iken yönetim istifa diye bağırırız, 1-0 öndeyken de bağırırız, 3-0 yeniyorken sevinçten karıştırmayalım diye bağırmayız. Birinin gerçekten istifa etmesi bizi şaşırtıyor çünkü biz o tezahüratı bir talep değil fon müziği sanıyorduk. Meğer ciddiye alan varmış. Metrobüste inmek için düğmeye basıp gerçekten durakta inen yolcu kadar saygın bir hareket.
İşin komik tarafı, Galatasaray taraftarının gündemi o kadar kalabalık ki istifa haberine ayıracak boşluk bulmak için takvim uygulaması gerekiyor. Sabah taktik tahtası, öğlen hakem tartışması, akşam transfer rüyası, gece yarısı nostaljik gol videosu. Araya bir de yönetimsel gelişme girince beyin şöyle oluyor, tamam bunu nereye koyayım. Şampiyonluk yarışındaki stres topunun yanına mı, yoksa kombine yenileme derdinin üstüne mi. Sonunda hepimiz aynı cümlede buluşuyoruz, hayırlısı olsun abi.
Bir de bu istifa işlerinin gündelik hayatla inanılmaz bir benzerliği var. Ofiste istifa eden arkadaşın bilgisayarını toplarken vedalaşması iki saat sürer, herkes sarılır, pasta kesilir. Ertesi gün bakarsın aynı plazada alt katta işe başlamış. Futbolda da öyle. Bugün bir koltuk boşalır, yarın o koltuğa kimin oturacağı konuşulur, öbür gün koltuğun rengi tartışılır. Koltuk sabit, oturanlar değişken, taraftar ise ayakta bekleyen güvenlik görevlisi gibi hep aynı yerde.
En sevdiğim kısım ise herkesin bir anda yönetim uzmanı olması. Normalde defansın arkasına atılan topu görmeyen amca, istifa sonrası kulübün org şemasını ezbere sayıyor. Kim asil üye, kim yedek, tüzüğün kaçıncı maddesi ne diyor, hepsi mahalle kahvesinde çözülüyor. Teyzeler bile diziyi bırakıp soruyor, oğlum şimdi başkan yalnız mı kaldı. Sanki koskoca kulüp, apartmanda eşi köye giden komşu gibi sahipsiz kalmış.
Sonuç olarak Galatasaray'da bir yaprak daha dalından ayrıldı ama ağaç hâlâ Florya'dan Kemerburgaz'a uzanan kocaman bir çınar. Rüzgâr eser, yaprak düşer, taraftar düşen yaprağa bakıp bu sene şampiyonluk gelir mi diye fal tutar. Bundan sonrasını tribünden değil locadan değil, tam ortasından izleyeceklere sakin maçlar dilemek lazım. Çünkü bu camiada sakin maç izlemek, istifa etmekten bile daha zor bir sanat.