SPOR MİZAHI · Gerçek haberden esinlenen mizahi yorum.
Gündem bu sabah “Çelik kapı!” manşetiyle uyandı. Haberin girişinde, insanın boynuna atılan kementin bazen can simidi olabileceği söyleniyor. Devamında da hatalardan vazgeçmek için herkesin önüne fırsatlar çıktığı, mühim olanın bu fırsatları değerlendirmek olduğu anlatılıyor.
Türk tribüncüsünün bu cümleyi okuyup futbolla bağdaştırmaması imkânsız. Çünkü bizde her takımın bir dönem mutlaka bir çelik kapısı olmuştur. Genelde boyu bir doksan, omzu apartman kapısı genişliğinde, gülüşü korkutucu, lakabı da tesisatçıdan çıkma bir stoperdir. Rakip forvet onu görünce gol atma fikrinden vazgeçip kendine yeni bir kariyer planı yapar.
Kement ile can simidi benzetmesi de zaten bizim ligin özeti gibi. Sezon başında boynumuza kement diye geçirilen o umut, üç hafta sonra can simidine dönüşür. “Bu sene şampiyonuz” diye bağıran adam, ekim ayında “bu sene düşmeyelim yeter” diye hesap yapar. Aradaki dönüşümün hızı, çay ocağındaki çay bardağının soğuma hızından bile fazladır.
Yanlışlardan vazgeçmek için fırsat çıkması meselesi ise tam bir teknik direktör hikâyesidir. Her maçtan sonra aynı cümle duyulur: Artık ders çıkardık. Sonraki hafta aynı yan top, aynı boş kale, aynı el kol hareketi. Bizim futbolda hata yapmak ayıp değil, hatayı gelenek haline getirip her yıl nostalji kuşağı gibi tekrar yaşamak esas marifet.
Çelik kapı metaforu gündelik hayatta da şahane çalışıyor. Düşünsene, evdeki çelik kapı ne yapar? Vurursun açılmaz, bağırırsın cevap vermez, anahtarı kaybedersen seni bile içeri almaz. Tıpkı ligin sert savunmaları gibi. Taraftar 90 dakika bağırır, kapı yerinden kıpırdamaz. Sonra biri gelir, elinde yanlış anahtarla, yani saçma sapan bir geri pasla, kapıyı içeriden açar.
Tribünde felsefe yapmak da bu işin tuzu biberi. Kale arkası filozoflarına göre hayat üç şeyden ibarettir: Yanlış pas, yanlış ıslık ve yanlış zamanda tuvalete gitmek. Çünkü bizim statta tuvalete gittiğin iki dakikada ne oluyorsa olur. Gol olur, kart olur, çelik kapı menteşesinden düşer. Dönünce skor tabelasına bakıp “ben yokken ne ara medeniyet çöktü?” diye sorarsın.
Bir de fırsatları değerlendirme kısmı var ki, en çok kaçan gole benzer. Herkesin hayatına altı pasın içinde bomboş top gelir. Kimi ıska geçer, kimi üstten auta atar, kimi de topa vurayım derken kendi ayağına basıp düşer. Sonra kahvede anlatır: Benim hayatımın direği öyle kalın değildi abi. Halbuki mesele direk değil, senin şut tekniğindir.
Velhasıl “Çelik kapı!” başlığı futbola tercüme edilince şunu söylüyor: Bazen kurtuluşun kement gibi görünür, bazen kapı gibi kapanır. Önemli olan boynundaki ipin seni çekmesine izin verip vermeyeceğin ve önündeki kapıyı tekmelemek yerine anahtarı doğru kullanıp kullanmayacağındır. Türk tribünü için tercümesi daha basittir: Ya o kapıyı savunma gibi kapatırsın, ya da her hafta aynı kapının önünde toplanıp neden içeri giremediğini tartışırsın.