SPOR MİZAHI · Gerçek haberden esinlenen mizahi yorum.
Milli tenisçi Zeynep Sönmez, Guangzhou Açık Kadınlar Turnuvası'nda ikinci turda korta çıktı. İsviçreli rakibi Jil Teichmann'a 2-1 mağlup oldu ve turnuvaya veda etti.
Gece yarısı Guangzhou maçını takip etmek, başlı başına bir sadakat testiydi. Normalde Çin'in nerede olduğunu haritada iki denemede bulamayan adam, bir anda Guangzhou'daki nem oranını tartışmaya başladı. Saat farkı yüzünden uykulu gözlerle telefona bakmak, milli maç izleme efsanelerimizin tenise uyarlanmış hali gibiydi.
Bir de skorun kendisi var: 2-1. Futbolda olsa hocanın istifası istenecek, teniste ise üç sete uzamış bir dram demek. Tam olacak gibi olup olmaması, tencerede makarnayı haşlayıp salçanın bittiğini fark etmeye benziyor. Emek var, buhar var, plan var, ama finalde tabak biraz eksik kalıyor.
Bizim tribün kültürümüz de tenise biraz tercümanla geliyor. Futbolda ıslıkla, davulla, tezahüratla büyümüş bir millet olarak sessiz sessiz topu takip etmek bize Meditation Retreat gibi geliyor. İçimizden bağırmak geliyor ama hakem sus işareti yapacak diye korkumuzdan kanepede fısıldıyoruz. Zeynep sayı alsa haydi diye ayağa fırlayacakken alt komşu uyanmasın diye topuklarımızın üstüne çöküyoruz.
Rakibin adı da ayrı bir mesele: Jil Teichmann. Söylerken dil iki kez takla atıyor. İsviçre deyince aklımıza çikolata, saat ve tarafsızlık geliyordu, meğer Teichmann tarafsız falan değilmiş, file önünde hiç tarafsız davranmamış. Çikolata kadar tatlı değil, saat kadar da dakik; tam zamanında kritik sayılara vurmuş belli ki. Bizimkisi de teselli olsun, en azından yenildiğimiz kişi ismini söylemesi zor bir rakip.
Türk tenisseverliği de enteresan bir canlı türü. Normalde yılda iki kez tenis izleyen hepimiz, ikinci tur vedasından sonra bir anda teknik analist kesiliyoruz. Backhand şöyle olsaydı, servis kırma şansı kaçmasaydı, Guangzhou'nun havası nemli olmasaydı diye ahkam kesiyoruz. Sanki hepimiz sabahları raketle ekmek almaya gidiyoruz. Oysa çoğumuzun tenisle en yakın teması, balkonda kaçak topu komşudan istemek.
İkinci turda elenmek kulağa erken veda gibi geliyor ama Grand Slam izleyip katılım bile başarı demek kolay. İşin aslı buralar asansörle çıkılan katlar değil, merdivenle nefes nefese çıkılan tribünler. Her turda rakip sertleşiyor, top hızlanıyor, bizim kalp ritmi artıyor. Zeynep'in buralarda sürekli boy göstermesi bile, Türk tenisinin eskiden tenis mi varmış denilen dönemlerinden çok ileride olduğunu gösteriyor.
Şimdi önümüzde klasik Türk sporsever döngüsü var: Üzül, biraz sitem et, sonra bir sonraki turnuvanın fikstürüne bak. Çünkü biz vedalara alışkınız ama vazgeçmeye hiç alışamadık. Zeynep Guangzhou defterini kapattı, biz de nem oranını unuturuz ama heyecanı saklarız. Bir dahaki sefere yine uykulu gözlerle telefona bakacağız, yine fısıldayarak sevineceğiz ve yine o 2-1'i 2-0'a çevirmenin hayalini kuracağız. Nasıl olsa alarm kurmak, servis karşılamaktan daha kolay. Tenis böyledir: Bir veda edersin, bin umutla geri dönersin.