SPOR MİZAHI · Gerçek haberden esinlenen mizahi yorum.
Ziraat Türkiye Kupası 3. turunda Sakaryaspor ile Bursa Yıldırımspor karşı karşıya geldi. 78. dakikada Erkan Çağdaş'ın attığı golle Bursa Yıldırımspor, Sakaryaspor karşısında skoru 3-1'e taşıdı.
Kupanın bu turları hep aynı mahalle düğünü gibidir. Kimse tam olarak nasıl davet edildiğini hatırlamaz, ama bir bakmışsınız halayda en önde tanımadığınız bir akraba vardır. Sakaryaspor sahaya favori ciddiyetiyle çıkarken, Bursa Yıldırımspor o akraba rolünü üstlendi. Sessizce geldi, tabağını aldı, bir de üstüne 3-1 ile göbek atmaya başladı.
Normalde 78. dakika Türk futbolunda çayların tazelendiği, umudun toplu taşımaya yetiştiği dakikadır. Büyük takım taraftarı o dakikada ya hakeme söylenmeye başlamıştır ya da telefonundan puan durumuna bakıyordur. Burada ise senaryo tersine döndü. Skor tabelasında 3-1 yazarken Sakaryaspor tribünü o meşhur sessizliğe gömüldü. Hani gol yiyince herkesin bir anda ayakkabı bağcığına bakma anı vardır ya, işte tam o an.
Bursa Yıldırımspor tribünü içinse 3-1 öne geçmek, pazartesi sabahı patronun izinli olduğunu öğrenmek gibidir. Önce inanmazsın, sonra yanındakine sorarsın, sonra anlamsız bir özgüven gelir. Davulcu iki kat hızlı vurur, bayraklar sanki rüzgardan değil sevinçten dalgalanır. Üstelik bu skor, kupa maçlarının klasik yalanını da bozar. Hani hep denir ya, kupa başka bir havadır diye. Evet, başkadır, çünkü favori olmak klimayı açar ama cereyanda kalır.
78. dakikada atılan üçüncü golün ayrı bir ağırlığı vardır. İlk gol sevinçtir, ikinci gol rahatlıktır, üçüncü gol ise artık misafirliğin uzadığı andır. Ev sahibi içinden geçirir, daha tatlı da vardı ama kalkmıyorlar diye. Bursa Yıldırımspor açısından ise Erkan Çağdaş'ın golü tabelayı süsleyen bir detay değil, psikolojik mühürdür. İki fark, Türk tribün matematiğinde bir farktan çok daha fazladır. Bir fark umuttur, iki fark ise şarjı biten telefon gibidir.
Sakaryaspor tarafında o dakikadan sonra yaşananı hepimiz biliriz. Teknik direktör ceketini çıkarır, yardımcı kulübede not defterini kapatır, taraftar kendi arasında teknik toplantıya girer. Herkes bir anda teknik direktör olur, herkesin elinde görünmez bir taktik tahtası belirir. Keşke forvet biraz daha koşsaydı ile başlayan cümleler, keşke ben evde kalsaydım ile biter. Oysa kupa maçında favori olmanın en zor yanı da budur. Kaybedersen manşet olursun, kazanırsan zaten görevin dersin.
Bursa Yıldırımspor'un 3-1'i ise kupa romantizminin en sevdiği sayıdır. Ne 1-0 gibi tedirgin eder ne 5-0 gibi ciddiyetsiz durur. Tam kıvamında, tam anlatmalık, tam çay ocağında muhabbetlik bir skordur. Yıllar sonra anlatılırken golün dakikası unutulur, vuruşun şekli unutulur, ama o gün kupada üç attık cümlesi kalır. Tribüncülük zaten biraz da budur. Maçın tamamını değil, anlatılacak kısmını yaşarsın.
Sonuçta kupa, futbolun evdeki hesap çarşıya uyar mı deneyi gibidir. Kağıt üstünde favori bellidir, sahada ise kağıt yağmura yakalanmıştır. 78. dakikada tabela 3-1'i gösterirken aslında herkes aynı şeyi düşünür. Biri sevinçten, biri kederden. Demek ki bu işler isimle değil, o gün kimin daha çok istediğiyle oluyormuş. Kupa da bu yüzden güzeldir. Her zaman adaleti sağlamaz, ama ezberi bozar ve tribüne eve dönerken anlatacak bir hikaye verir.