SPOR MİZAHI · Gerçek haberden esinlenen mizahi yorum.
Galatasaray, Trendyol Süper Lig’in 10. haftasında Tümosan Konyaspor ile oynayacağı maçın hazırlıklarına başladı. Sarı-kırmızılı ekip ilk çalışmasını Kemerburgaz Metin Oktay Tesisleri’nde gerçekleştirdi.
Haberde geçen mesai kelimesi harika değil mi? Resmen plaza gibi. Sabah kart bas, topa vur, akşam çık. Ligin bu dönemleri futbolu şantiyeye çeviriyor zaten. Pazartesi sendromu yaşayan beyaz yakalı ile 10. haftaya giren şampiyonluk adayı arasında fark kalmadı. İkisi de sabah uyanıp ajandaya bakıyor. İkisi de içinden aynı şeyi geçiriyor: Yine mi toplantı, yine mi Konyaspor?
Kemerburgaz Metin Oktay Tesisleri demesi bile başlı başına kondisyon istiyor. Üç kelimede nefesin kesiliyor, dördüncüde su molası veriyorsun. Eskiden Florya vardı, tek kelime, mis gibi, söylemesi bile ısınma hareketi gibiydi. Şimdi adres uzun, beklenti uzun, sezon uzun. Kargocu bile kapıda zorlanıyordur. Abi burası tesis mi, İstiklal Marşı mı diye sorması an meselesi.
İşin güzel yanı ligde 10. haftaya gelinmiş olması. Artık o herkes birbirini tartar dönemi bitti. Puan tablosuna bakıp ben neredeyim, komşu nereye koşuyor dönemi başladı. Tıpkı apartman aidat listesi gibi. Kim ödemiş, kim topallıyor, kim sessiz sedasız zirveye çökmüş, hepsi görünüyor. Bu haftadan sonra her maç hazırlığı biraz da matematik hazırlığı. Hesap makinesi tribünün ayrılmaz parçası olur.
Rakibin Konyaspor olması da ayrı bir ciddiyet katıyor. İstanbul’da hava güneşli olabilir ama İç Anadolu fikstürü her zaman kış lastiği ister. Büyük takım taraftarı bu isimleri görünce hemen ciddileşir. Atkıyı düzeltir, sesini bir ton kalınlaştırır, zor deplasman abi der. Halbuki deplasman daha oynanmamış, otobüs bile kalkmamıştır. Ama tribün zihnen çoktan yola çıkmış, molada etli ekmek yemiştir bile.
Antrenman başladı haberi de taraftara ilaç gibi geliyor. Günlerdir transfer konuşmaktan dili damağı kurumuş kitle bir oh çekiyor. Çünkü bu cümle her şeyi normalleştiriyor. Demek ki düzen var, çimler yerinde, toplar şişik. Aile WhatsApp grubunda babaların günaydın mesajı atması gibi bir şey. Çok bilgi vermiyor ama sistemin çalıştığını gösteriyor. Grup rahatlıyor, kimse tesisi arayıp çocuklar iyi mi diye sormuyor.
Aslında maç hazırlığı dediğin şey evde misafir beklemeye benziyor. Önce bir toparlanırsın, sonra abartırsın. Salonu toplarsın, ikramı düşünürsün, en iyi tabakları çıkarırsın. Rakip Konyaspor olunca en iyi tabaklar çıkar işte. Kimse yoğurt kabında turşu vermez. Herkes en derli toplu halini gösterir. Tesisin ışıkları biraz daha parlak yanar, çimler biraz daha dik durur. Misafir dediğin bazen puanla gelir, hazırlıksız yakalanmayacaksın.
Şimdi önümüzde koskoca bir hafta var. İdmanlar yapılacak, planlar çizilecek, taraftar her gün hava durumuna bakıp kendini teknik direktör sanacak. Sonunda düdük çalacak ve bütün bu mesai muhabbeti doksan dakikaya sığacak. Futbolun adaleti de bu zaten. Haftalarca hazırlanıyorsun, çaylar içiliyor, taktikler düşünülüyor, sonra bir top direkten dönüyor ve bütün ofis susuyor. Olsun, mesai başladıysa umut da başlamıştır. Devamı sahada.