SPOR MİZAHI · Gerçek haberden esinlenen mizahi yorum.
Harry Kane, kariyerinde ilk kez Ballon d’Or ödülünü kazanarak tarihe geçti. İngiliz yıldız, ödülü kazanan beşinci İngiliz futbolcu olurken Bayern Münih tarihinde bu başarıya ulaşan dördüncü isim oldu.
Beşinci İngiliz olmak kulağa markette sıra numarası gibi geliyor ama aslında müzede köşe kapmak gibi bir şey. Dördü çoktan duvara asılmış, sen kapıdan girip gülümseyerek boş çerçeveye yerleşiyorsun. Üstelik İngiliz futbolu söz konusu olduğunda herkesin elinde çay, dilinde 1966 muhabbeti varken bu listeye girmek, aile grubunda en sessiz kuzenin birden en çok alkışlanan konuşmayı yapmasına benziyor.
Bayern Münih tarafında dördüncü isim olmak da ayrı bir tribün matematiği. Bavyera’da kupa dolabı zaten mobilya değil, ek bina sayılıyor. Oraya adını yazdırmak, kalabalık bir kahvaltı sofrasında kendine yer açmak gibi. Herkes kendi kupasını anlatıyor, sen elindeki altın topla geliyorsun ve bir anda bütün sohbetin yönü değişiyor. Garsonun menüyü unutup sana bakması gibi bir an.
Ballon d’Or zaten başlı başına tuhaf bir nesne. Altından bir top, ne oynanıyor ne sehpa üstünde rahat duruyor. Ev hanımının bibloya bakışı gibi, her gören önce toz alır mı diye düşünüyor. Buna rağmen bütün futbol gezegeni bir yıl boyunca onun için birbirini yiyor. Düşünsene, milyonlarca insan koşuyor, bağırıyor, taktik tahtası dolduruyor, sonunda kazanan vitrine konacak bir top oluyor. Pazarda en güzel domatesi seçmek için kavga eden teyzeler kadar ciddi bir iş.
İlk kez kazanmak ifadesi de ayrı bir keyif. Kariyerinde ilk kez demek, yıllardır kapıda bekleyen kargonun sonunda zile basması gibi. Komşular çoktan almış, sen kargo takip ekranına bakıp durmuşsun. Sonunda kapı çalınca apartmandaki herkes duyuyor. Tribünde de böyledir, biri yıllardır ıslıklanır, sonra bir akşam herkes aynı anda ayağa kalkar. O alkışın sesi, üst katın gürültüsüne dayanamayıp sonunda halay ekibine katılması gibi bir şeydir.
Taraftar cephesini hayal etmek daha eğlenceli. İngiliz taraftar sabah çayını Ballon d’Or haberine banarak içmiştir. Beşinci olmak onlar için teselli değil, seri üretim başlangıcı gibi. Bizde olsa mahallede davul çalınır, burada muhtemelen yağmur altında şemsiyeyle kutlama yapılmıştır. Bayern taraftarı ise rahattır, dördüncü plaket gelmiş diye evde duvarı yeniden ölçmüştür. Alman disiplini dediğin şey, sevinci bile metreyle yaşamaktır.
Ödül törenlerinin kendisi zaten başlı başına bir düğün salonu komedisi. Herkes şık giyinmiş, gergin gülümsüyor, kameralar sanki halı sahada faul bekleyen hakem gibi geziniyor. Kazanan açıklanırken salondaki sessizlik, evde elektrikler kesilince modem ışıklarını izleyen kalabalığın sessizliğine benziyor. Sonra bir isim söyleniyor ve herkes bir anda yıllardır kankaymış gibi alkışlıyor. Kuru ironi burada başlıyor, futbol dediğin çamurda oynanıyor ama tacı smokinle veriyorlar.
Sonuçta Kane’in hikayesi kupadan çok sabırla ilgili bir tribün masalına dönüştü. Ne bir gecede parlayan yıldız klişesi, ne de şanslı kura çekimi. Daha çok her sabah aynı otobüse binip sonunda cam kenarını kapan adamın hikayesi. Beşinci İngiliz, dördüncü Bavyeralı unvanları da cabası. Altın top artık vitrinde dursun, bundan sonra herkes ona bakıp kendi bekleyen kargosunu düşünecek.