SPOR MİZAHI · Gerçek haberden esinlenen mizahi yorum.
Galatasaray, Fenerbahçe’yi 2-1 mağlup ettiği derbinin ardından bu kez skordan çok maç sonu yaşanan gerginlikle konuşuldu. Yaşanan olaylar nedeniyle Abdülkerim Bardakcı kırmızı kart gördü. Tecrübeli savunmacı, karşılaşma sonrası yaşananlarla ilgili bir açıklamada bulundu.
Bizde derbiler doksan dakika oynanır, doksan yıl konuşulur. Maç biter, skor tabelada donar ama itişme kakışma ve kim önce ne yaptı tartışması sabaha kadar uzatmalara kalır. Bir yanda üç puanı cebine koyanlar sevinir, diğer yanda yenilgiyi unutup görüntülerde teselli arar. Skor 2-1’dir ama herkesin kafasındaki skor farklıdır; kimine göre tribün kazanmış, kimine göre kamera kazanmıştır.
Modern Türk futbolunda maç sonlarının kutsal ritüeli de yine devrede: Herkes birbirini video görüntülerine havale ediyor. Eskiden mahallede kavga çıkınca en yaşlı esnaf ayırırdı, şimdi herkes cep telefonuyla hakem oluyor. Pozisyonu ağır çekimde izleyen dayı, piksel sayan yeğen, ekrana parmağıyla ok çizen enişte derken ülkece kriminal laboratuvara dönüyoruz. Yakında derbiler statta değil, montaj masasında oynanacak diye korkuyorum.
Tribün kültürü zaten başlı başına bir tiyatro. Maç boyunca susmayan koro, düdükten sonra bir anda mahkeme heyetine dönüşüyor. Herkes avukat, herkes tanık, herkes bilirkişi. Atılan tezahüratın desibeliyle olayları yorumlama şiddeti doğru orantılı artıyor. Sanki doksan dakika boyunca ciğerlerini yırtanlar değil de kütüphanede ders çalışıp az önce gelmişler gibi sakin sakin görüntüler ortada diyorlar.
İşin komiği, bu sahneleri gündelik hayattan çok iyi tanıyoruz. Apartman toplantısında aidata itiraz eden yönetici edasıyla kenarda bekleyenler, düğünde halaya sonradan girip en önde zıplayanlar, trafikte kornaya basıp camı açınca birden filozof olanlar… Hepsi derbi sonrası sahada vücut buluyor. Maç sonu koridoru, bayramda şekeri bitmiş akraba evinin salonu gibi; herkes gergin, herkes birbirine bakıyor, biri mutlaka sen bana ne dedin diye soruyor.
Bir de maç bittikten sonra kırmızı kart görmek var ki, futbolun en acayip icadı. Düşünsenize, mesai bitmiş, kart basmışsınız, asansörde müdürle tartışıp çıkışta uyarı alıyorsunuz. Sahada ter kurumuş, taraftar eve gitmiş, sen hâlâ kart görüyorsun. Kırmızı kartın bile mesaiye kaldığı tek lig muhtemelen bizimki. Hakem düdüğü çalıyor ama gerginlik bir dakika, ben daha soyunma odasına gitmedim diye bağırıyor.
Sosyal medya ise ayrı bir VAR odası. Maçtan saniyeler sonra herkes görüntüyü kırpmış, yakınlaştırmış, altına müzik döşemiş. Bir taraf zafer sarhoşluğuyla slow motion kahramanlık filmi çekiyor, diğer taraf mağlubiyeti unutup adli tıp dizisi çekiyor. İki taraf da aynı videoyu izleyip tamamen zıt sonuçlara varıyor; fizik kuralları bile derbide taraf tutuyor sanırsın. Işık aynı ışık, saha aynı saha ama izleyene göre her şey değişiyor.
Sonuçta tabelada kocaman bir 2-1 yazıyor ve onu hiçbir yakınlaştırma değiştiremiyor. Galatasaray üç puanı almış, Fenerbahçe eli boş dönmüş, gerisi hep bayatlamış derbi çerezinin yanında anlatılan hikâye. Bir dahaki derbiye kadar herkes ezberini tazeleyip yine aynı filmi izleyecek: Önce futbol, sonra tiyatro, sonra video analizi. Perde kapanmıyor, sadece devre arası veriliyor.