SPOR MİZAHI · Gerçek haberden esinlenen mizahi yorum.
Galatasaray derbisinin ilk yarısını Fenerbahçe 2-0 geride kapattı. Sarı-lacivertliler ilk 45 dakikada rakip kaleye şut çekemedi ve yüzde 32 ile topla oynama oranında kaldı.
İlk yarının istatistik kâğıdına bakınca insan ister istemez ekranı silmek istiyor. Sıfır şut öyle bir rakam ki, yanlışlıkla excel hücresinin boş bırakıldığını düşünüyorsun. Normalde derbide en azından heyecandan biri topa gelişine vurur, tribün de o gazla ayağa kalkar. Burada şut hanesi o kadar sessiz ki, kâğıt bile utanıp kendini buruşturmak istemiş gibi duruyor.
Yüzde 32 topla oynama da ayrı bir felsefe konusu. Top sizde değilken oyun planı yapmak, komşunun arabasıyla taksicilik yapmaya benziyor. Top bir orada bir burada geziyor, sen daha çok arkadan izliyorsun. Tribünde topu ayağında görmek isteyen taraftar, bir süre sonra pas sayısını değil topun gölgesini saymaya başlıyor. İnsan ister istemez soruyor: Acaba top bizim yarı sahaya uğrarken selam verip mi geçti?
Rakip kaleye şut çekememek, gündelik hayatta karşılığı bol bir durum aslında. Pikniğe gidip mangalı yakmadan dönmek gibi. Market kuyruğuna girip sepeti kasada unutmak gibi. Halı sahaya yeni kramponla gidip maç boyunca yedek kulübesinde su açmak gibi. Niyet var, forma var, ısınma var ama bir türlü o meşhur kaleye bakıp vurma eylemi gerçekleşmiyor. Karşı kaleci de muhtemelen ilk yarıyı eldivenlerini kirletmeden, tertemiz bir mesaiyle tamamladı.
Tribün bu tabloyu hemen sahiplenir, çünkü bizim tribün kültüründe istatistikten anlamayan yoktur. Herkes bir anda teknik direktör, veri analisti ve mahalle abisi olur. Biri arkadan bağırır forvete uzun oyna der, öbürü sabır der, üçüncüsü çekirdeği biraz daha yüksek sesle çıtlatır. Sıfır şutun açıklaması da tribünde üç saniyede bulunur: Top forvete gelmedi, forvet topa gitmedi, top zaten ortada yoktu. Tartışma biter, herkes yeniden çay sırasına girer.
İşin komik tarafı, 2-0 gerideyken sıfır şutla oynamak derbinin doğasına da aykırı. Derbi dediğin şey biraz da kalabalığın gazıyla rastgele şut çekme festivalidir. Normalde orta sahayı geçen herkes bir yoklama çeker, tribün de o top dağlara taşlara gitse alkışlar. Bu kez o hoyrat romantizm bile yaşanmamış. Herkes o kadar saygılı, o kadar temkinli oynamış ki, rakip ceza sahası sanki müze, girmeden önce galoş giymek gerekiyor sanılmış.
Bir de yüzde 32 ile yaşamak var. Maç izlerken topu sürekli rakipte görmek, evde misafirken kumandanın ev sahibinde olması gibidir. İstediğin kanalı açamazsın, sadece izlersin. Fenerbahçe ilk yarıda daha çok topun peşinden bakmış. Bu durum taraftarı da enteresan bir dinginliğe itiyor. Bağıracak pozisyon olmayınca taraftar kendi arasında sohbete dalıyor, hava durumunu konuşuyor, dönüş trafiği tahmini yapıyor.
Velhasıl ilk 45 dakika istatistik defterine kuru bir not olarak düştü: 2-0, sıfır şut, yüzde 32 top. Ne kaleci yerden kalkamadı, ne fileler yırtıldı, ne tribün sevinçten koltuk kırdı. Bazen derbi böyle olur, gürültü tribünde kalır, saha sessizliğe bürünür. İstatistikçiler üzülmesin, önlerinde kocaman bomboş bir şut hanesi duruyordu; ilk yarıda tatile çıkmış, dönmesi dileğiyle.