SPOR MİZAHI · Gerçek haberden esinlenen mizahi yorum.
Trendyol Süper Lig'in 9. haftasında Galatasaray, sahasında Fenerbahçe ile karşı karşıya geliyor. Ligde 19 puanla liderlik koltuğunda oturan sarı-kırmızılılar, ezeli rakibini konuk ediyor. Mücadele öncesinde iki takımın ilk 11'leri de belli oldu.
Geleneksel derbi rutini yine şaşmadı. İlk 11'ler açıklandığı anda ülkede binlerce telefon ekranı aynı anda aydınlandı, iş yerlerinde mesai bir anda durdu, çaylar yarım kaldı. Bu anı ciddiye alışımız hava durumunu bile geride bıraktı çünkü yağmur yağsa ıslanırsın ama içine sinmeyen bir kadro görürsen bütün hafta ıslanmış gibi gezersin.
Elbette kadroyu gören herkes anında teknik direktör oldu. Sabah kardeşine bile ne giyeceğini soramayan insan, dizilişi görüp üç saniyede sistem analizi yaptı. Biri o niye oynamış diye sordu, öteki o oynamasa daha iyiydi diye yanıtladı, üçüncüsü hiçbir şey demeyip derin bir ah çekti ki derbi öncesi ah çekmek bizde taktiksel bir argüman sayılır.
Aslında ilk 11 listesi bizim için düğün davetiye listesi gibidir. Kimin adı var, kimin adı yok, kim en altta yazılmış, kim sürpriz kontenjanından girmiş, hepsi didik didik edilir. Davette adını göremeyen akraba gibi, kulübede gördüğün isme de bir miktar alınırsın. Neden o değil de bu sorusu milli mutfağımızın demirbaşıdır ve derbi günü buharı üstünde servis edilir.
Liderlik koltuğu demişken, 19 puanla orada oturmak da ayrı bir tribün psikolojisidir. O koltuk bildiğin koltuk değil, misafir odasındaki iyi koltuktur. Üstüne oturursun ama tam rahat edemezsin, biri gelip kaldıracakmış gibi hissedersin. Hele misafir ezeli rakipse ev sahibi olarak çayı koyarsın ama aklın hep kapı zilindedir.
Derbi günü gündelik hayat da ister istemez maç saatine ayarlanır. Bakkala gidiş hızlanır, pazarlık kısalır, evde kumanda saklandığı yerden çıkarılır. Anneler bugün bir yere kaybolma der, babalar sessizliğe bürünür, apartmanda top sektiren çocukla yönetici arasındaki diplomatik kriz derinleşir. Trafikte bile derbiye saygı duruşu vardır, kornalar bir süreliğine alınganlık kornası seviyesine iner.
Sosyal medya tarafı ise bambaşka bir stadyumdur. Henüz başlama vuruşu yapılmadan pozisyonlar tartışılır, kadro fotoğrafının ışık açısından taktik çıkarılır, çimlerin rengine bakıp tempo tahmini yapılır. Bir fotoğrafa bakıp bu takım koşmaz demek, kahve falına bakıp kısmet kapatmakla aynı bilimsel derinliğe sahiptir ama heyecanı çok daha yüksektir. Herkes bilirkişi, herkes gergin, herkes haklıdır.
Sonuçta sahaya bir taraftan on bir kişi çıkacak, öbür taraftan da on bir kişi çıkacak ve milyonlarca insan bunu sanki nüfus sayımıymış gibi izleyecek. Derbinin güzelliği de burada, basit bir ilk 11 duyurusu bile bizi bir araya getirip aynı heyecanla aynı ekrana baktırabiliyor. Düdük çaldığında bütün kadro mühendisliği bitecek ve geriye tribünün en sevdiği şey kalacak, bağıra bağıra izlenen doksan dakika.