SPOR MİZAHI · Gerçek haberden esinlenen mizahi yorum.
Formula 1 Dünya Şampiyonası'nda sezonun 18. yarışı olan ABD Grand Prix'si koşuldu. Mercedes takımından İtalyan pilot Kimi Antonelli yarışı kazandı.
Amerika'da yarış kazanmak başka bir şeydir, çünkü burada podyum bir spor seremonisinden çok sabah kuşağı şovuna benzer. Her yerde dev ekranlar, her virajda bir kutlama, her molada bir anons vardır ve sen daha lastiklerin ısındığını anlamadan birileri sana dev bir kovboy şapkasını layık görmüş gibi hissedersin. Antonelli için de durum farklı değildir, İtalyan aksanıyla Amerika sıcağında serin kalmaya çalışmak başlı başına bir dayanıklılık testidir.
Bir İtalyan pilotun Amerika'da kazanması, gündelik hayatta espressocunun gidip filtre kahve festivalinde birinci olmasına benzer. Herkes elinde kova boyu gazozla tur atarken senin küçük fincanla gelip herkesi geçmen hem havalı hem de hafif ayıp bir durumdur. Tribünde biri mutlaka makarna göndermesi yapar, diğeri pizzayı ters tutup ananas tartışması açar ve yarışın teknik analizi üç dakikada mutfak sohbetine döner.
Bizim taraftar açısından Formula 1 izlemek zaten başlı başına bir sadakat testidir. Futbol taraftarı derbi günü mangalı yakar, Formula 1 taraftarı pazar günü alarmı üç kez erteler ve koltukta battaniyeyle pozisyon alır. Eşin, dostun, ailen seni uyuyor sanır ama sen aslında 300 kilometre hızla giden bir arka kanadın açısını hesaplıyorsundur. Antonelli'nin zaferini de yarısı uykulu, yarısı kafeinli bir halde izledik ve sevinci bile sessiz yaşadık, çünkü evde herkes uyuyordu.
Mercedes tarafında da işler artık mahalledeki emekli Alman mühendis ile yan daireye taşınan neşeli İtalyan öğrencinin ev arkadaşlığına benziyor. Biri her şeyin planlı, dakikalı ve cetvelle çizilmiş olmasını istiyor, diğeri yeteneğiyle o cetveli kırıp aynı çizgiyi göz kararı çiziyor. Antonelli'nin kazanması bu evde mutfak masrafını kimin ödeyeceği tartışmasını bir süreliğine ertelemiş gibi duruyor, herkes gülümseyerek garaja bakıyor.
Sezonun 18. yarışına gelmek de ayrı bir yorgunluk hikayesidir, Türk dizisi gibi düşünün, 18. bölümde artık herkes birbirinin kuzeni çıkmıştır ve sen hala ilk bölümü hatırlamaya çalışıyorsundur. Pilotlar valizden yaşamaya başlamış, mühendisler saat dilimlerini karıştırmış, taraftar hangisi sprintti hangisi normal yarıştı onu unutmuştur. Tam herkes bu sezon daha ne olabilir diye esnerken Antonelli çıkıp hikayeye yeni bir karakter sokuyor ve senaryoyu tazeliyor.
İsmi de başlı başına bir tribün muhabbeti malzemesidir. Kimi Antonelli deyince kulağa iki pilotun aynı kaskta buluşmuş hali gibi geliyor. Biri kuzeyin buz gibi sakinliği, diğeri güneyin tezahüratlı coşkusu. Bu yüzden taraftarın kafası karışık, sevinirken soğukkanlı mı olalım yoksa balkondan bağırarak mı kutlayalım bilemiyoruz. En pratik çözüm bulundu, çay demleniyor, ekrana bakılıyor ve yavaşça mırıldanılıyor, bu çocukta bir şey var.
Sonuç olarak Antonelli Amerika'da kazandı ve bu zaferden hepimize düşen pay, pazar kahvaltısında anlatılacak yeni bir hikayedir. Tıpkı halı saha maçında topuğuyla gol atan arkadaşın yıllarca anlatılması gibi, biz de bu yarışı yıllarca hatırlayacağız. Aradaki fark şu, biz topukla gol atınca bilek burkulur, o direksiyona geçince kupa kaldırır. O yüzden şimdilik yapacak tek şey belli, kahveyi tazeleyip sezonun kalanına bakmak ve içten içe düşünmek, acaba bir dahaki sefere mutfaktan podyuma ne taşınır.