SPOR MİZAHI · Gerçek haberden esinlenen mizahi yorum.
İtalya Serie A'da 8. hafta maçında Juventus, deplasmanda Lecce ile karşılaştı ve rakibini 2-0 mağlup etti. Böylece üç puan Torino'ya doğru yola çıktı.
Maç sonu tablosuna bakınca her şey çok net görünüyor: Biri deplasman dediğin şeyin otobüsle iki saat değil, uçakla, otelle, makarnayla yapılan ciddi bir operasyon olduğunu hatırlamış. Juventus için Lecce deplasmanı da öyle olmuş. Valiz toplar gibi oynamışlar, iki golü valizin içine katlayıp fermuarı çekmişler, kimseye göstermeden götürmüşler.
2-0 zaten İtalyan futbolunun en sevdiği skor. Ne fazla iddialı, ne fazla mütevazı. Tam bir pazar kahvaltısı skoru: Masada her şey var ama kimse abartıp mangal yakmamış. Bir gol atarsın endişelenirsin, üç atarsın nazar değer diye korkarsın, iki atarsın oh be dersin. Juventus da İtalyan olduğunu bir kez daha kanıtlamış, skoru bile İtalyanca konuşmuş.
Tribünde durum daha da eğlenceli olmalı. Lecce taraftarı muhtemelen maça belki bu sefer diye gelmiştir. Türk tribün kültüründen biliriz, o belki bu sefer cümlesi en tehlikeli cümledir. Kahvede abi bu sefer farklı dersin, sonra eve yürüyerek dönersin. Juventus taraftarı ise rahattır. Onlar için deplasman galibiyeti, komşunun çocuğunun takdir alması gibi bir şeydir. Beklenir, gelince şaşırmazsın, gelmeyince dedikodusu yapılır.
Hele 8. hafta olması yok mu, tam bir ara psikolojisi. Sezonun başı değil ki toy olasın, sonu değil ki panik yapasın. Tıpkı maaşın yattığı haftayla kredi kartı ekstresi arasında kalan o üç gün gibisin. Umutlusun ama temkinlisin. Juventus bu haftada hata yapmamış, fişi erken kesmiş. Lecce ise ay sonunu getiremeyen kiracı gibi bakmış: Ev güzel, niyet güzel ama ev sahibi kapıda bekliyor.
Bir de deplasmanda 2-0 kazanmanın o sessiz havalı tarafı var. Bağırarak değil, kaş kaldırarak sevinirsin. Tıpkı misafirlikte çocuğu uslu duran anne gibi hissedersin. Bizimki hiç yaramazlık yapmadı çok şükür dersin, içinden gurur duyarsın. Juventus soyunma odasında da öyle bir hava esmiştir. Kimse halay çekmemiştir ama herkes birbirine hafifçe gülümsemiştir. İtalyan halayı zaten omuz silkmedir.
Lecce cephesinden bakınca da trajedi yok, daha çok güney samimiyeti var. Büyük takımı ağırlamak, bayramda uzak akrabayı ağırlamaya benzer. Evi temizlersin, böreği yaparsın, sonra o akraba koltuğunu beğenmez. Üzülür müsün, üzülürsün, ama bir dahaki bayrama yine hazır olursun. Lecce de öyle yapacaktır, sahayı süpürüp bir sonraki misafiri bekleyecektir.
Sonuç olarak Juventus Lecce'den üç puanla dönmüş, İtalya'da hayat normale dönmüş. Ne Lecce küme düşmüş, ne Juventus şampiyon olmuş, sadece 8. hafta 2-0 ile geçilmiş. Futbolun en güzel tarafı da bu zaten. Bazen koskoca hikâye iki gole sığar, geriye bize de o gollerin etrafında boş yapma sanatı kalır. O sanatta da bu hafta hepimiz şampiyonuz.