SPOR MİZAHI · Gerçek haberden esinlenen mizahi yorum.
Basketbol Süper Ligi'nde 5'inci hafta mücadelesinde Beşiktaş deplasmanda Bahçeşehir Koleji ile karşılaştı. Siyah-beyazlılar bu mücadeleden mağlubiyetle ayrıldı. Devamı için tıklayınız kısmı bizde yok, o yüzden devamı için okumaya devam ediniz.
Açık konuşalım, fikstürde Bahçeşehir Koleji yazısını görünce insanın aklına deplasman değil veli toplantısı geliyor. Bir tarafta armalı, besteli, deplasman yolunu bilen koca bir camia, diğer tarafta isminde Kolej geçen bir rakip. Maçtan çok okul gezisine gitmişsin gibi bir hava var, çıkışta kantinden tost alıp eve dönmek istiyorsun.
Beşiktaş için deplasman zaten başlı başına bir akraba ziyareti formatıdır. Gitmeden önce herkesin morali yüksektir, yolda müzik açılır, espriler yapılır, bu sefer olacak denir. Dönüş yolunda ise ayakkabılar kapıda çıkarılır, kimse kimseyle konuşmaz, televizyonun sesi kısılır. Salon değişiyor, branş değişiyor, hüzün hiç değişmiyor.
Üstelik basketbol mağlubiyetinin futboldan farklı bir ağırlığı vardır. Futbolda top bir türlü girmedi dersin, doksan dakika bir umutla oyalanırsın. Basketbolda ise potalar sürekli el değiştirir, skor tabelası market fişi gibi uzar gider. Her hücumda ayağa kalkıp her savunmada iç çekmek, kalp için hiç önerilmeyen bir kardiyo programıdır.
Tribünde Beşiktaşlı olmak da başlı başına yarı zamanlı bir iştir. Gündüz iş güç, akşam olunca ekran başında lisanssız başantrenörlük. Herkes bir anda savunma rotasyonunu çözmüş, herkes perdeleme profesörü olmuş. Daha 5'inci hafta olmasına rağmen taraftar sezon başı kondisyonuyla final havasında yaşıyor, arada kalan farkı da çayla kapatıyor.
Bahçeşehir Koleji tarafı için de durumun ayrı bir keyfi var. Sınav haftası gibi düşün, çalışmışsın, zil çalmış, kâğıdı vermişsin ve sonuç iyi gelmiş. Ev sahibi rahatlığı da böyle bir şey, kendi salonun, kendi potan, misafir takımı kapıda karşılayıp skorla uğurluyorsun. Zil çaldıktan sonra öğretmenler odasında çay içen taraf oluyorsun.
Ligin 5'inci haftası zaten kimsenin kimseye hava atamadığı o garip dönemdir. Ne daha lig yeni başladı bahanesi tam tutar, ne de karalar bağlamak için vakit gelmiştir. Herkes puan durumuna bakar, hesap yapar, sonra telefon ekranını kapatıp sanki hiç bakmamış gibi yapar. Beşiktaşlı da şimdi aynı şeyi yapıyor, fikstüre bakıp bir sonraki deplasmanı ev sahibi gibi hayal ediyor.
Sonuçta bu bir deplasman mağlubiyeti, ne karneye zayıf olarak işlenecek bir ders ne de okuldan atılma sebebi. Beşiktaş taraftarı bir gün somurtur, iki gün söylenir, sonra yine formasını giyip ekran başındaki yerini alır. Çünkü bu işler böyledir, basketbol topu yuvarlaktır, pota demirdir, taraftarın sabrı ise çelikten. Bir sonraki hafta yine aynı heyecan, yine aynı çay, yine aynı umut.