SPOR MİZAHI · Gerçek haberden esinlenen mizahi yorum.
Beşiktaş, futbolcusu Ümit Akdağ’ın sağ elinde metakarpal kemikte yer değiştirmemiş kırık tespit edildiğini açıkladı. Siyah-beyazlı kulüp, genç oyuncunun tedavisine sağlık ekibi tarafından başlandığını duyurdu.
Kulüplerin sağlık açıklamaları artık meteoroloji raporu gibi takip ediliyor: Parçalı bulutlu idman, akşam saatlerinde yer değiştirmemiş kırık ihtimali. Beşiktaş taraftarı da bildirimi görür görmez klasik refleksi yaptı, önce geçmiş olsun yazıp sonra gizlice Google’a sordu: Metakarpal tam olarak neresi oluyor?
Bir anda herkes el cerrahı kesildi. Tribünde normalde ofsaytı VAR çizgisiz çözemeyen abiler, sağ elin kemik haritasını sanki yıllardır halı saha sonrası kahvede tartışıyormuş gibi anlatmaya başladı. Bilgi kirliliği öyle büyüdü ki yakında YouTube’da kırık anatomisi üzerinden kadro kuran 45 dakikalık analiz videoları çıkarsa hiç şaşırmayın.
Aslında durum hepimizin evdeki çekmece hikâyesine benziyor. Evde mutfak çekmecesinin rayı bozulur, sen yemek yapmaya devam edersin ama aklın hep o takılan çekmecededir. Futbol da öyle: Oyuncu ayağıyla oynuyor ama elde bir sargı görülsün, bütün takımın kimyası bozulmuş gibi hissediyoruz. Kaleci olsa anlayacağım, ama sargı eşittir kriz denklemi bizim tribün beynine bir kere yerleşmiş.
İşin en absürt yanı futbol gündeminin eldeki durumu bile saha içi dizilişe bağlama yeteneği. Sağ el mi etkilenmiş, demek ki takım sağdan aksar, hoca sola yüklenir, rakip orayı işler... İki dakika içinde taktik tahtası ortopedi servisine döndü. Açıklamada kırığın yer değiştirmemiş olduğunun özellikle belirtilmesi bile ayrı bir felsefe malzemesi oldu, sadakatin anatomik hali gibi yorumlandı.
Bir de sosyal medya doktorları var, hiçbir tetkik görmeden ahkâm kesen, filmini görmediği ele istirahat programı yazan, “benim kuzenin de aynısı olmuştu” diye başlayan destanlar döşeyen tayfa. Onlara göre her sağlık haberi ya ihmaldir ya nazardır ya da kondisyon ekibinin suçudur. Bir kemik haberine bakıp koskoca sezon planını çöpe atanlar çıkmıştır, hiç şaşırmam. Bizde taraftarlık biraz da böyle: Küçük bir detaya bakıp büyük düzenler okumak.
Öte yandan bu tür haberlerin birleştirici gücü de yadsınamaz. Normalde transferde birbirini yiyen, kadro tercihleri yüzünden kavga eden tribün, böyle anlarda anında tek yürek oluyor. Herkes büyük bir şefkatle geçmiş olsun kuyruğuna giriyor. Sonra iki saat geçiyor, aynı kişiler dönünce ilk 11 mi olur kulübe mi oturur diye yine birbirine giriyor. Bizim sevgimiz biraz dayanıksız beton gibi: Sağlam görünür ama ilk sarsıntıda çatırtı duyulur.
Sonuçta tablo belli: Genç bir futbolcunun sağ elinde can sıkıcı bir durum var ve sağlık ekibi sürecine başlamış. Bize düşen, el anatomisini ezberlemeye çalışmadan ve her tıbbi ifadeyi taktik zaafiyete çevirmeden sakin kalmak. Çünkü tribün olarak bizim de yer değiştirmemiş bir sabra ihtiyacımız var: Olduğu yerde duran, oraya buraya savrulmayan, her haberde kırılmayan bir sabra.