Galatasaray'ın kalesini koruyan Uğurcan Çakır, bildiğiniz üzere kampa girmiş, mikrofonlara da "ben geldim, ben buradayım" dercesine konuşmuş. Meğer Uğurcan'ın hayatında verdiği en zor karar neymiş biliyor musunuz? Trabzonspor'dan ayrılmak! Sanki bir transfer değil de, hayatının aşkından ayrılmış gibi anlattı abi. Yeminle sanırsın NASA'dan ayrılıp uzaya gitmiş. Geçen sezonu da "adaptasyon senesi" olarak ilan etmiş, yani "ey ahali, ben daha tam ısınamadım, bu sezon asıl benliğimi göstereceğim" demeye getiriyor. E tamam Uğurcan'ım, herkesin bir adaptasyon süreci olur, sen uzaydan gelmedin ki Türkiye ligine, yıllardır bu topraklarda top oynuyorsun, ama diyelim...
Neyse, adaptasyonu atlatınca tabii ki bu sene "daha iyi performans" sergilemek istiyormuş, ki aksi zaten pek mümkün olmazdı herhalde. Galatasaray'da mutluymuş, bunu da eklemeden geçmeyelim. Kim mutlu olmaz ki? Takım şampiyon, maaşlar tıkırında, Şampiyonlar Ligi vitrininde kendine bir şans bulmuş. Hatta öyle bir hevesli ki, "Şampiyonlar Ligi'nde kendimi göstermek istiyordum" diye de eklemiş. Sanırsın evde saklanıyordu, sonunda Şampiyonlar Ligi sayesinde gün yüzüne çıktı. Bir de Okan Hoca'ya yakışır dediği o meşhur beş sene üst üste şampiyonluk rekorunu kırma hedefi var. Yani diyo ki, "Hocam ben de geldim, hadi bakalım rekoru beraber kıralım, ben de bu tarihi anın parçası olayım."
Peki Uğurcan'ın en çok üzüldüğü maçlar hangileriymiş? Milli takımda Paraguay maçı (Dünya Kupası'ndan elenme riski), Galatasaray kariyerinde ise Liverpool deplasmanı. Yani öyle sıradan bir Samsunspor maçı değil de, hep en ciks, en büyük maçlar kalmış aklında. Kaptanlık mevzusuna gelince, "Layık görülürsem neden olmasın ama çok iyi kaptanlarımız var" klasiğini patlatmış. Yani "isterim ama istemem de" tadında bir açıklama. Bir de zaman makinesi icat olsa da Drogba'lı, Burak Yılmaz'lı kadroda oynayabilseymiş. Vallahi Uğurcan, keşke hepimiz zamanda yolculuk yapabilsek, o kadroya biz de kendimizi atardık. Ama işte, bu hayat böyle, geriye dönük transfer olmuyor be kardeşim!