Arkadaşlar, şimdi dönüp dolaşıp geliyoruz o efsane ana, 1986 Dünya Kupası'na. Hani o meşhur Arjantin-İngiltere çeyrek finali var ya, işte orada futbol sahalarının tozlu raflarına altın harflerle (ya da artık nasıl bir metalden çalınmışsa) kazınan bir olay yaşandı. Maçın gidişatı, atmosfer derken, birdenbire Diego Maradona diye bir adam çıktı sahneye, topa öyle bir 'dokunuş' yaptı ki, sanırsın uzaydan gelen bir sinyal, hakemin gözünden kaçması için özel olarak tasarlanmış!
Dakika 51 falandı herhalde, Steve Hodge'dan gelen topu havada kapıp, kapma derken bildiğin yumrukla kaleye yolladı bizim Diego. Sen olsan 'elle gol attı' diye bağırırsın, ama o Maradona işte! O top nasıl oldu da ağlarla buluştu, o Tunuslu hakem Ali Bin Nasser nasıl görmedi, hala çözemedik. İngilizler de haklı olarak 'Ne oluyor kardeşim?' diye isyan bayrağını çektiler ama nafile. Gol oldu, sayıldı. Tarih, Maradona'nın o 'minik' hilesine selam durdu resmen.
E peki sonra ne oldu? Maç bitince mikrofonlara koştu bizim Maradona ve o tarihe geçen, zekasıyla (!) herkesi dumur eden açıklamayı patlattı: 'Gol biraz Maradona'nın kafasıyla, biraz da Tanrı'nın eliyle oldu.' Hadi buyur! Sanki Tanrı bizim mahalle maçlarına gelmiş de, Maradona'ya 'Dur oğlum, gol atmana yardım edeyim' demiş gibi. Resmen ilahi bir komplo teorisiyle olayı örtbas etti adam. Kimine göre hile, kimine göre deha... Ama şunu kabul etmek lazım, bu olayın ardından Maradona'nın efsanesi bir kat daha büyüdü. Ne diyelim, bazen kazanmak için Tanrı'nın sana göz kırpması yetmez, senin de ona bir el atman gerekir herhalde, değil mi?