Arkadaşlar, düşünün bir, FIFA diyor ki 'Dünya Kupası'nı nereye versek?' Akıllarına herhalde askeri rejimin tepede olduğu Arjantin geliyor! Sanki dünyanın en demokratik, en huzurlu ülkesi kalmamış gibi... Tabii, o dönem Johan Cruyff gibi babalar ve Paul Breitner gibi delikanlılar 'Ben bu topa girmem' deyip turnuvayı boykot ettiler. Adamlar haklıydı be, kimse kusura bakmasın. FIFA'nın bu 'sürpriz' kararına rağmen kupa Arjantin'de yapıldı, cunta da bol bol propaganda yaptı. Futboldan çok, bir başka şeyler konuşuluyordu anlayacağınız.
Neyse, 16 ülke katıldı, kimler yoktu ki... Ama esas olay nerede çıktı derseniz, Arjantin'in final grubunda oynadığı Peru maçında! Brezilya, Polonya'yı 3-1 yenip averajını +5 yapmış, 'Biz finale gideriz' diye böbürlenirken, Arjantin sahaya çıktı. Normalde 4 fark atması gereken maçta ne hikmetse 6-0 kazanıverdiler! Üstelik Peru kalecisinin Arjantin asıllı olduğu fısıltıları da cabası... Valla, ben bu tarz 'tesadüflere' pek inanan bir adam değilim ama siz ne dersiniz bilmem. Brezilyalılar herhalde ekran başında kafayı yemiştir, 'Bu nasıl bir averaj hesabı?' diye.
Finalde ev sahibi Arjantin, favori Hollanda ile karşılaştı. Kempes, bir attı, Nanninga bir vurdu, 90 dakika 1-1 bitti. Ama uzatmalarda sahne tekrar Kempes'in ve sonra da Daniel Bertoni'nin oldu. Arjantin 3-1 kazanarak tarihinin ilk Dünya Kupası'nı kaldırdı. Gol kralı da tabii ki 6 golle 'mucizevi' golcü Kempes oldu. Ne diyelim, ev sahibine kupa yakışır... Bazen.
Ha, unutmadan! Turnuvanın bir de 'Bu hakem ne içmiş?' vakası var: Brezilya-İsveç maçında hakem Clive Thomas, Brezilya kornerden gol atarken top daha havadayken maçın bittiğini ilan edip golü iptal etti. O zamanlar VAR falan yok, hakem ne derse o... Düşünsenize şimdi böyle bir şey olsa, kıyamet kopar! Ama güzel şeyler de oldu, mesela Tunus, Meksika'yı yenerek Afrika kıtasına Dünya Kupası tarihindeki ilk galibiyeti getirdi. İşte bu gerçek bir başarıydı, tartışmasız, şaibesiz!