Şimdi efendim, Gençlerbirliği'nde "Düzgün" bir ayrılık yaşandı desek yeridir! Sportif Direktör Ali Ekber Düzgün, yaklaşık iki buçuk yıldır aralıklarla da olsa görev yaptığı koltuğundan kalktı, hatta "profesyonel anlamda ayrıldım ama gönül bağım asla kopmayacak" minvalinde bir açıklama patlattı. Anlaşılan o ki, kendisi fiziken kulüpten ayrılmış olsa da ruhu, anıları ve belki de arada bir kulübe çay içmeye uğrama isteği hep Gençlerbirliği'nde kalacakmış. Ne diyelim, "gidene kal demeyiz, kalana git demeyiz" ama gönül bağının peşinden mi giden çok olur, yoksa kalan mı, onu zaman gösterecek.
Düzgün Başkan (pardon, eski Sportif Direktör), görevde bulunduğu süreci de pek bir "olağanüstü" bulmuş. Eh, Gençlerbirliği'nde son yıllarda olağan ne zaman oldu ki zaten? Üç başkan, ikisi farklı zamanlarda dört teknik adam... Resmen "Survivor Gençlerbirliği" gibi geçmiş mesaisi. Hatta kendisi "önce Trendyol 1. Lig'de şampiyon olduk, sonra şahsi menfaat peşinde koşanlara rağmen takımı takviye ettik, ligde kaldık" diyerek adeta tek başına destan yazmış gibi anlattı durumu. Anlaşılan o ki, kulüpte yaşanan her başarının ardında 100 yılı aşan bir tarih olsa da, o tarihin son çeyreğinde en kritik hamleleri yapan kendisiymiş! Ne tevazu ama!
Neyse ki bu başarıların tek başına kendisine ait olmadığını da sonradan hatırlayıp "Gençlerbirliği’nin her başarısının arkasında 100 yılı aşan tarihi var" diye eklemiş. Kulübün çeyrek asırlık hafızası gibi konuşan Düzgün, Osman Sungur'dan Haydar Arda Çakmak'a, o meşhur "6 Aralık'tan sonra, 17 Ocak'tan sonra"ki sağduyulu yönetim kurulu üyelerinden, formasının hakkını veren futbolcu kardeşlerine ve tabii ki taraftara kadar herkese bir teşekkür dizisi döşedi. Eee, tribünden kulübeye inmiş bir abimiz olarak bilir ki, futbolun en hassas terazi tarafı gönül işleridir. Şimdi top başkalarında, bakalım Gençlerbirliği'nin yeni rotası ne olacak. Belki de Ali Ekber Düzgün, "gönül bağım" deyip tribünden yine bir el sallayıverir kim bilir!