Efendim, yine bir şampiyonluk coşkusu, yine bir Rams Park klasiği... Ama bu sefer klasiklerin arasına Lucas Torreira diye bir duygu selini de ekledik. Galatasaray'ın sahaya çıkan aslanlarından bizim 'kasap' lakaplı Uruguaylı orta saha, anons edildiği an gözyaşlarına hakim olamadı. Hani derler ya, 'ağlamak ayıp değil, ağlatmak ayıp' diye, Torreira kendi kendini ağlattı resmen! Sanırsın sezonun en kritik penaltısını kaçırmış, o derece bir hüznün dibini görme hali. Ama yok, meğerse bu gözyaşları sevinçtenmiş, iyi mi!
Şimdi Galatasaray camiası zaten gururdan, sevinçten havalara uçuyor. Toplamda 26. şampiyonluk (ki bu sayı her yıl güncelleniyor, takip etmek zor), kutlamalar Lise'den başladı, statta devam etti. Kupa seremonisi, ışıklar, sesler, taraftarın coşkusu... E haliyle bizim Torreira da anons edilirken bir an 'Bitti mi yani bu işkence?' diye düşünmüş olabilir, bilemiyoruz. Ama sahaya çıkarkenki haliyle, yemin ediyorum filmlerden fırlamış bir dram sahnesi gibiydi. O kadar gözyaşına, insan bir mendil uzatır yani, ayıp oldu.
Uruguaylı yıldızımız, o haliyle sahneye çıktı, taraftarları selamladı falan. Surat deseniz hani o günlerdeki hava durumu gibi; bulutlu, yağışlı, ara sıra şimşek çakıyor sanırsın. Anladık, futbolcular duygusal insanlar, her golde bir hikaye, her maçta bir destan yazılıyor falan da, bu kadar da 'Ayşe teyze' gibi ağlamak ne bileyim. Demek ki sezonun yorgunluğu, stresi, bir de o kadar para kazanınca gelen şampiyonluğun verdiği haz Torreira'ya bayağı dokunmuş. Neyse, canı sağ olsun, önemli olan şampiyonluk! Sen ağla Torreira, biz seninle ağlarız ama kahkaha atarak!