Arkadaşlar, bakın yine aynı senaryo, aynı film! Galatasaray, Süper Lig'de tam dört kez üst üste, toplamda da yirmi altıncı kez şampiyon olmuş. Yani öyle bir rekor kırdılar ki, dünya basını şaşırdı kaldı. Sanki ilk kez şampiyonluk görüyorlar yahu! Hadi canım, bizim ligin dramı, heyecanı, her hafta yaşanan kalp krizleri hep vardı da, şimdi mi kıymetini anladınız?
Ama bu şampiyonluk kolay gelmedi, ha! Bakın, Antalyaspor denen ekip (ki kendileri küme düşmeme derdinde), Rams Park'ı dolduran elli binden fazla taraftarın ödünü patlattı. İki kere öne geçmek nedir arkadaş? Resmen 'Şampiyonluk kutlamasına geldik ama önce biraz acı çekin' dediler! Neyse ki sahnede Victor Osimhen diye bir abi vardı, 'Durun bakalım, ben varken o işler öyle olmaz!' dedi ve iki golle takımı ipten aldı. Mario Lemina ve Kaan Ayhan da birer tane sallamış, ama itiraf edelim, o gece bütün gözler Nijeryalı abinin üzerindeydi. Yoksa Fenerbahçe'nin son maça kadar umutlanma ihtimali mi vardı? Allah korusun!
E tabii, dünya da boş durur mu? İspanyol AS, Marca'sından, İtalyan Tuttomercatoweb'ine, Fransız L'Equipe'inden Alman Bild'e kadar herkes 'Osimhen, Galatasaray'ı şampiyon yaptı!' diye manşet atmış. Sanki bu topraklarda daha önce hiç golcü, hiç şampiyonluk getirmemiş gibi bir halleri var. Hatta bazıları Marco Asensio'lu Fenerbahçe'nin nasıl eli boş kaldığını falan yazmış, üzülmüşler herhalde. Hollanda'dan NOS ve Telegraaf da 'Yok yok, Noa Lang'in asisti olmasa olmazdı!' diye atılmış. Ya arkadaşlar, bizim ligde şampiyonluklar hep dramatik olur, birileri mutlaka kahraman olur. Bu sefer de Osimhen oldu, kutlarız kendisini. Ama asıl ders, bizim ligin her zaman dünya basınından daha fazla heyecan sunduğu gerçeğidir, benden söylemesi!