Abi bak şimdi, Galatasaray'ın milli neferi, her mevkinin adamı Barış Alper Yılmaz, Kocaelispor maçında sahaya çıkarsa formayı tam 200. kez terletecekmiş. Vallahi dile kolay, sanki dün gibi hatırlıyorum Ankara Keçiörengücü'nden 21 milyon liraya (o zamanın kuruyla 2.1 milyon avro, şimdikiyle kaç eder hesaplamaya üşeniyorum) "gelecek vaat eden" diye aldıklarında, ilk sezonunda kulübün en kötü döneminde skor katkısı bile verememişti. Hani o zamanlar "bu çocuktan ne olacak?" diyenler şimdi "Allah herkese böyle joker nasip etsin" diye dua ediyordur, ahah!
Neyse, çocuk kendini bayağı geliştirdi, hırsıyla, süratiyle, fiziğiyle bir şeyler yapmaya başladı. Özellikle Okan Buruk'un eline düştükten sonra Barış Alper'in futbol kariyeri, resmen bir "hayatta kalma" mücadelesine dönüştü. Sağ bek, sol bek, kanat, santrafor... Kaleye koymadığı kaldı herhalde Okan Hoca'nın, o da top tekniği falan iyi olmasa kesin orada da denerdi. Adam, takımın transferden beklediği verimi alamadığı her an, "buyurun benim!" diyerek bir yerlere yama oldu.
Ha bir de Suudi Arabistan macerası vardı geçen sezonun başında. Para kokusu alınca hafif bir "mental sorun" yaşayıp antrenmanlara falan çıkmadıydı hatırlarsın, taraftarla arasına da soğuk rüzgarlar girmişti. Ama ne yalan söyleyeyim, çabuk toparladı ve performansıyla o gerilimi atlattı. Şimdi bakıyorsun, bu sezon 43 maçta 11 gol atmış, yine takımın en çok koşanlarından, en çok ter dökenlerinden. Yani ne diyeyim, 200 maç az buz iş değil, Barış Alper Galatasaray'ın kadro mühendisliğindeki tüm boşlukları tek başına kapatan bir "can simidi" oldu adeta!